ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੀਤਾ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ ਤੇ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਣ ਲੱਗੀ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਗੁਣ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਰਣ, ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਬਾਘ, ਸ਼ਰਭ, ਊਠ ਤੇ ਸੂਅਰ ਆਦਿ ਜਾਨਵਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰਾਘਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਮ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਰਾਘਵ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਉਹ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਿਅ। ਮੈਂ ਉਹ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗੀ। ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਇਕ ਸੰਤ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਰਾਘਵ, ਜੰਗਲ ਯਾਤਰਾ ਲਈ। ਵੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਜੀਵਨ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਭਾਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਟੁਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕੇ ਘਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇਸ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਲਈ ਜਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਵਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਰਮ ਹੰਝੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਉਸਨੂੰ ਮਨਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ। ਇਹ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦਾ ਤੀਸਵਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਬਚਨ ਬੋਲੇ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਵਾਈ ਬਣਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਖ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ? ਹਾਏ, ਜੇ ਲੋਕ ਅਜਾਣੇ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਵਾਨ, ਦ੍ਯੂਮਤਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾ ਦੇਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ। ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਤੁਸੀਂ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਤੇ ਸਨਮਾਨੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ ਬਿਨਾ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੋ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਰਮ ਲੱਗਣਗੇ। ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਕਰਕੇ ਧੂੜ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੇ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਲੰਬੀ ਪਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਪੱਤੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਓਗੇ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਪਿਆਰ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ।