ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਣਵਾਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਠਿਨਾਈਆਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਗੁਣ ਹੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਬਾਘ, ਸ਼ਰਭ, ਊਠ, ਸੂਅਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ—all ਇਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੈਥੋਂ ਡਰ ਜਾਣਗੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਮਾ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਰਾਘਵ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੋਲ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਨਾਰੀ ਜੀਊਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰਾਮ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਇਹ ਝੱਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮੈਂ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਤਪਸਵਿਨੀ ਵਧੀਆ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਤੀ-ਧਰਮ ਨਿਭਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਉਚਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਚੀ ਤੇ ਭਗਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਹਾਂ? ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ। ਇੰਝ ਸੀਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਬਲਵਾਨ ਰਾਮ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਲੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਰਮ ਹੰਝੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਪਏ। ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਜਵਾਈ ਬਣਾਇਆ, ਕੀ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦੀ ਥਾਂ ਔਰਤ ਦਿੱਸ ਗਈ ਸੀ? ਜੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝ, ਜੋ ਸਤਯਵਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਵਰਤਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ, ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕੱਟਾ ਦੇਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਨਾਲ ਰਹੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਤੂੰ ਉਚਿਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਤੂੰ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਦਾ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਮ। ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾ; ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੂਸ਼ਾ, ਸੂਈਆਂ ਵਾਲੇ ਘਾਹ, ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਤੀ ਰੂਈ ਜਾਂ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਲੱਗਣਗੇ। ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਾਂਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਤੇ ਸੁਤਾਂਗੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਲੱਗੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।