ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ, ਹਨੇਰਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੱਪ ਰਾਹਾਂ 'ਚ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁਖਦਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਰਸਤੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੀੜੇ, ਬੀਲੀਆਂ, ਮੱਖੀਆਂ, ਅਤੇ ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਝਾੜੀਆਂ, ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ ਘਾਹ, ਅਤੇ ਉਲਝੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤਕਲੀਫਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰ ਸਦਾ ਘੇਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰੋ। ਜੰਗਲ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਦਾ ਦੁਖਾਂ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ, ਸੀਤੇ, ਤੇਰਾ ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਤਰੇ ਹਨ।" ਪਰ ਜਦ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੀਤਾ, ਆਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ, "ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਬਾਰੇ ਜੋ ਅਉਗੁਣ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਗੁਣ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ—ਹਿਰਣ, ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਬੱਘ, ਸ਼ਰਭ, ਊਠ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ—ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਸੂਰਤ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਇੰਦਰ ਭੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਔਰਤ ਜੀਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਤੂੰ ਆਪ ਦਿਖਾਈ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਉਹੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਧੇ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਸਾਧਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਚਲ। ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਜੀਵਨ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪਿੱਛੇ ਚਲਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੀ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਔਰਤ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਲੈ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ, ਨਿਮਾਣੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਵਾ ਲਵਾਂਗੀ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁ-ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਰਮ ਅੰਸੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ 'ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ। ਸੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਗੌਰਵ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਜਮਾਈ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਸਮਝਿਆ? ਕੀ ਉਹ ਨੇ ਮਰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਹਾਏ, ਜੇ ਲੋਕ ਅਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦੇਣ ਕਿ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।