ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਕਿ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਊਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਮੰਨ ਲਵੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵਧੂ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ," ਤਾਂ ਰਘੁਕੁਲ ਸ਼ੀਰੋਮਣੀ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰਨ ਪਾਲਕ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਮਨੋਬਲ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਵਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਿਰਲਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਜੰਗਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਤਰੇ ਹੀ ਖਤਰੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਓਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾਦਾਇਕ ਹਨ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਅਤੇ ਮਸਤ, ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆ, ਜੋ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਗੰਦਲੇ ਅਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਰਸਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਬੜੀ ਔਖਾਈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ-ਫੁੱਟੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਸੌਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਲ-ਫੂਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਟਾ ਅਤੇ ਛਾਲ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਲਿਆਂਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ ਉਸੀ 'ਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਓਥੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ, ਹਨੇਰਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਭੁੱਖ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਹਨ। ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੱਪ, ਬੇਝਿਜਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੱਪ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਕੀੜੇ, ਬਿਛੂ, ਮੱਖੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਘਾਹਾਂ, ਰਸਤੇ ਰੁਕਾਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਸਰੀਰਕ ਦੁੱਖ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਡਰ, ਮਨ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਤੇ ਡਰ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਦੁੱਖਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸੀਤੇ, ਤੇਰਾ ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਤਰੇ ਹਨ।" ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਉਹ ਅਤਿ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲ ਪਈ, "ਰਾਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਨੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗੁਣ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਹਰਣ, ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ, ਬਾਘ, ਸ਼ਰਭ, ਉੰਟ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—ਇਹ ਸਭ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਵੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਣ ਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ—ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉਦਾਹਰਨ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਦਾ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਅ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਲਗਨ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਅਟੂਟ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਧਰਮ ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ।