ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਵਨਵਾਸ ਜਾਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਸ ਅਤਿ ਦੁਖਦਾਈ, ਹਿਰਣਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਬਸ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਮਰਨ ਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਮਨੋ, ਅਤੇ ਯਕੀਨ ਰੱਖੋ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੱਧ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।" ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੇ ਇੰਨੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮਰਯਾਦਾ ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਨਵਾਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੱਸ ਕੇ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨੇਕ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਵਨ ਦੀਆਂ ਕਠਿਨਾਈਆਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਅੰਜੂ ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਪੁੰਨ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੇ।" "ਸੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ। ਸੁਣ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਨੇਕਾਂ ਖਤਰੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਵਨਵਾਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਪਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤਜਰਬੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਹਾੜਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ੰਕ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਮਨ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਗੰਦਲੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਢਿੱਗਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ।" "ਰਸਤੇ ਕੰਡਿਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਸੌਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ, ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ, ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ, ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।" "ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਪਾਲਣਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸਭ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਕਰਨਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ, ਹਨੇਰਾ, ਸਦਾ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਖ਼ਤਰੇ ਹਨ। ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਤੇ ਡਰਾਵਣੇ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੁਖਦਾਈ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਰਸਤੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਮੱਖੀਆਂ, ਬਿਛੂਏ, ਕੀੜੇ, ਡੰਕ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਭੰਬੀਰ—all ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕੰਡੀਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਕਾਸ ਘਾਹ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਸਰੀਰਕ ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਡਰ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੀਤੇ, ਤੇਰਾ ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਤਰੇ ਹਨ।" ਪਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਠਾਨ ਨਾ ਬਣਾਈ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਆਂ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲੀ। ਸੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਰਨ ਗੁਣ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਹਿਰਣ, ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਬਾਘ, ਸ਼ਰਭ, ਊਠ, ਸੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ—ਇਹ ਸਭ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਆਪਣਿਆਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗੀ। ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।" "ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰਹੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਪ੍ਰੇਮ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਮਨਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।