ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਣ੍ਯ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਰਾਘਵ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਘਾਹ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਸਾਫ ਕਰਾਂਗੀ।" ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਰਾਗ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੀਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਇਕ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।" ਸੀਤਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਤਿਤ੍ਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, "ਚਾਹੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਰਹੀਏ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋਈਏ, ਪਤਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਿਸ਼ਚਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਣਗੀਆਂ। "ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਮਨੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਵਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਵੋਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਧੁਰ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਰਾਮ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਔਖੀ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੋੜ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਪਹਾੜ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੀ।" "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜਹਿੜੇ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੋਵਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਤੇ ਬਗਲੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਾਂਗੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਲ ਹੋ, ਮੈਂ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਰਿਆਦਾ ਨਾਂ ਲੰਘਾਂਗੀ; ਸਵਰਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਨਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਰਾਘਵ, ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਸਵਰਗ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਹਿਰਣਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਉਥੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਰਹਾਂਗੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਫੜਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਲਗਾਵ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹ ਸਕਦੀ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਵਧੂ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗੀ।" ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇੰਨਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚਨ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਦਾ ਜੋ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, "ਸੀਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਹੋ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੇਗਾ।" "ਸੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ ਉਹੀ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਮਨ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਲਾਹ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੱਜ, ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿੜਰ ਤੇ ਮਸਤ ਜਾਨਵਰ ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮਗਰਮੱਛ ਹਨ, ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਜੰਗਲ ਪੀੜਾਦਾਇਕ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" "ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਹਨ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਚਾਦਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਲੰਮਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਥਿਲੀ, ਗੁੱਝਲ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਤੇ ਛਾਲ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਅਤਿਥੀ ਆਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਨਿਯਮ ਨਾਲ।" "ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਿਲੇ, ਉਸੀ 'ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ, ਹਨੇਰਾ, ਸਦਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਹਨ।" "ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਪ, ਜਿਹੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਕੀੜੇ, ਬਿਛੂ, ਡੰਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਕੀੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤੇ, ਜੰਗਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਾ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।