ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ—ਹਰੇਕ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖਾ, ਇਕ ਔਰਤ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਂਝੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ, ਨਾ ਤਾਂ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਆਪ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਦੋਸਤ—ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਪਤੀ ਹੀ ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਸ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਟਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦ ਕੇ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਪੀਤੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ—ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਮਹਿਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਵਾਂ—ਹਰੇਕ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਬਘੇਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਅਸਾਨ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਣ-ਦੇਣ ਵਾਲੇ! ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੋੜ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਤੇਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਤੇਰੇ ਮਗਰ ਖਾਂਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਚਾਹਾਂਗੀ ਕਿ ਪਹਾੜ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਤਲਾਵਾਂ ਵੇਖਾਂ। ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਹਣੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤਲਾਵ ਵੇਖਾਂਗੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਾਂਗੀ, ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਾਂਗੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੈਨਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਮਗਨ ਰਹਾਂਗੀ, ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣ ਪੈਣ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਰਯਾਦਾ ਨਹੀਂ ਲੰਘਾਂਗੀ; ਸਵਰਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਹੇ ਪੁਰਖ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਫੜਕੇ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਰਹਾਂਗੀ। ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਮੰਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਵਾਂਗੀ।" ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਦ ਤੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਤਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਵਚਨ ਆਖੇ, ਉਸਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। (ਇਥੇ ਅਗਲਾ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।) ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਸਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਿਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਹੇ ਸਿਤਾ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਚੈਨ ਵਿਚ ਰਹੇ। ਹੇ ਸਿਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਹੇ ਕੋਮਲ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ; ਸੁਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਹੇ ਸਿਤਾ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਜੰਗਲ ਨੂੰ 'ਵਨ' ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਸੁਝਾਅ ਵਜੋਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੀ ਦਹਾੜ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ਦਾਇਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਨਿਸ਼ੰਕ ਤੇ ਮਸਤ, ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸਿਤਾ, ਜੰਗਲ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਗੰਦਲੀਆਂ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਜੰਗਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਰਾਹ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ ਤੇ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਜੰਗਲ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ-ਫੁੱਟੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੌਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵਿਖਰਿਆਂ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਫਲਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਸਿਤਾ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਤੇ ਜਟਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ, ਹੇ ਸਿਤਾ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੀ, ਹੇ ਸਿਤਾ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ, ਹਨੇਰਾ, ਸਦਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਬਤਾਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।