ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੂੰ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਭਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹੀ ਰਾਜ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਜਦੋਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਲਟ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਬੁਰਾ ਕਰਣ, ਪਰ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰਲੇ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਭਰਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਸੱਚ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀਂ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਿਆਰਯੋਗ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚੋਂ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਰਾਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਭਾਬੀ—ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋਂਦੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਆਪ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਦੋਸਤ—ਇਸ ਜਗਤ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ—ਸਿਰਫ ਪਤੀ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਔਖੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਰਾਘਵ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤਿੰਨੇ-ਕੰਟੇ ਹਟਾ ਕੇ ਚੱਲਾਂਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਪੀਤ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਰੋ ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲੋ, ਮੈਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਹੋਵਾਂ, ਉੱਡਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਪਤਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੀ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾਂ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਔਖੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਸ਼ੇਰ-ਚੀਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀ ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਾਂਗੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਸਯਮ ਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਰਹਿ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਧੁਰ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਤੇ ਕੰਦ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗੀ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਹਾੜ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹੰਸਾਂ-ਬਗਲਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖਾਂਗੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਇਕ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰਥ ਕਰਾਂਗੀ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਾਂਗੀ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸੌਂ-ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੀ ਅਤਿ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਰਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਲੰਘਾਂਗੀ; ਸਵਰਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਰਾਘਵ, ਹੇ ਪੁਰਖ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ। ਜੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਵਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਔਖੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਹਨ; ਉਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਰਹਾਂਗੀ। ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਛੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲੋ, ਮੇਰੀ ਅਰਜ਼ੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਵਧਾਵਾਂਗੀ।" ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇੰਨੀ ਧਰਮਿਕ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਉਚਿਤ ਨਾ ਸਮਝਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਔਖਿਆਈਆਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਨੈਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੇ। ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗਲ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਖਤਰੇ ਹੀ ਖਤਰੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਸੁਝਾਅ ਵਿਚੋਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਿਆ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬੜੀ ਪੀੜਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਜੰਗਲ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾਨਵਰ ਨਿਡਰ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਜੰਗਲ ਸਦਾ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਜੀ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਰਹੀ।