ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਮਹਾਨ ਵਰ ਕਈਕੇਈ, ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਹੁਣ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਈਕੇਈ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ। ਉਹ ਵਚਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਵਸਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜਯ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਭਰਤ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਭਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਦੱਸੀਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ, ਸੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਆਦਰ ਦੇਵੀਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਜ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ, ਢੀਠ ਰਹੀਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵੀਂ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਉਮਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ; ਪਿਆਰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਵੀ ਭਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਵੈਦੇਹੀ, ਉਹ ਰਾਜ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜਦ ਚੰਗੀ ਚਲਾਕੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਲਟ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਨੀ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰਲੇ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਉਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣ। ਇਸ ਲਈ, ਧਨਵਾਨੋ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਭਰਤ ਵੱਲ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਢੀਠ ਰਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਿਆਰੀ; ਪਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੀਂ, ਸੋਹਣੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰੀਂ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ, ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਾਈਵਾਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਪਤੀ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। "ਇਹ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਰਾਮਾ? ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹਲਕੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਅਯੋਗ ਅਤੇ ਲੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਵਹੁਟੀ—ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਨਸੀਬਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਇਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਸੀਬ ਵਿਚ ਹੀ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਸਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਆਪ, ਨਾ ਮਾਤਾ, ਨਾ ਦੋਸਤ—ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ—ਪਤੀ ਹੀ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ ਕੇ ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਲਨ, ਗੁੱਸਾ, ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ—ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਹੋਵਾਂ, ਉਡਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ, ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਖਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਔਖਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੇਵਲ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਹੀ ਲਗਾ ਰਹਾਂਗਾ। ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਿਭਾਉਂਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮਹਿਕਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ, ਰਾਮਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ! ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਭਾਗਵਾਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਨਿਰਣੇ ਕਰ ਲੈਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ 'ਤੇ ਹੀ ਜੀਵਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਸਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਅਤੇ ਤਲਾਵਾਂ ਦੇਖਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਮੇਰੇ ਸਿਆਣੇ ਰਾਖੀਦਾਰ ਹੋ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਵਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰੇਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅਬਲution ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ, ਮੈਂ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ; ਇੰਝ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਸਵਰਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਰਾਘਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਹਿਰਣ, ਬਾਂਦਰ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਸਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਕੇ, ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਆਰ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਚਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੰਵਾਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਦੀ ਅਡੋਲ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।