ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਲਈ ਯੱਗ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਹਵਨ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ-ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ। ਇਸ ਉਪਲੱਖ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਨੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਹੜਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਡਿਗ ਪਏ, ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਮ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਵੇਦ, ਲੋਕ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ—all ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ।" ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਰੀਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਮਾਤਾ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੋਲਾ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ—ਬਚਨ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ।" "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ-ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਾਂਗੀ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ, ਸ਼ੁਭ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂਗੀ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆ ਜਾਵੇਂ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੁਰ ਜਾ, ਪੁੱਤਰ।" "ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੀਵ, ਅਤੇ ਨਾਗ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ—ਉਹ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵੇਂ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਘਵ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਛਬੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਦ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਸੁਣ ਸਕੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਉਡੀਕ 'ਚ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਮਰਤਾ ਕਰਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੱਲੇ ਨਿਵਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਠੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ 'ਚ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਉਲਝਣ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਘਵ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦੁਖ ਛੁਪਾ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੀਲੀ ਪਈ ਸੁਰਤ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਨਿਰਾਸਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ?" "ਅੱਜ ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਤੇ ਪੁਸ਼ਯਾ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਜੋੜੀ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਤ ਕਿਉਂ ਹੋ?" "ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਸੌ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਫੇਂਨ ਵਰਗੀ ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ।" "ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੂਰਤ, ਜੋ ਚੰਨ ਤੇ ਹੰਸ ਵਰਗੀਆਂ ਦੋ ਚਮਕੀਲੀ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਹੀਂ।" "ਬੜੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਵੰਸ਼ੀ ਤੇ ਬੰਸਰੀ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਤ ਤੇ ਮਗਧਾ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਤਿਲਕ ਸਮੇਂ ਕਰਦੇ।" "ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਸ਼ਿਲਪਕਰ, ਸਜੇ-ਸਵਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਨਗਰ ਤੇ ਦੇਹਾਤ ਦੇ ਲੋਕ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਹਣੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੜਤ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ, ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਰਹੀ।" "ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਵੇਖ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ ਸੀ।" "ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।" "ਜਦ ਤਿਲਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਅਜੀਬ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੀਤੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਤੇ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਾਨਕੀ, ਸੁਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।