ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਸੀਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ, ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਲੀ ਬਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ, ਬਿਛੂ, ਡਸਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ, ਮੱਛਰ, ਰੇੰਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰਨ। ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਸਿੰਘ, ਚੀਤੇ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਭਾਲੂ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਭੈਂਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।" "ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।" ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਰਾਮ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦੀ ਹੈ: "ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤੇਰੇ ਸਭ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ, ਤੇਰੇ ਹਰੇਕ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ繁ਬੂਤੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ; ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।" "ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਨ।" ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਸੀ—ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਯਮ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ: "ਜਦ ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਂ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।" "ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧੂੰਆ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ, ਰਘੁਨੰਦਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ, ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਕੌਸ਼ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਸੀ, ਨੇ ਘੀ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਉਸਤਾਦ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਕੀ ਸਮਗਰੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਣ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ।" "ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣ ਸਮੇਂ, ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ।" "ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ।" "ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਪਗ ਲੈਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਿਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ।" "ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਵੇਦ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਬਾਕੀ ਵਿਧੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ। ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਉਪਚਾਰਕ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਭਾਵ ਦਿਖਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਮਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਬਚਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: "ਜਾ, ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਵੇਖਾਂ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਵੇਂ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੁਖ-ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ, ਰਾਮ, ਸ਼ੁਭ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਵੇਖਾਂ।" "ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਅਤੇ ਜਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸਰਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹਣ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ।" ਆਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅੱਖਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਰਾਣੀ ਵੱਲੋਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ। ਇਹ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੀ। ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨੂ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਭਾਰੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਰਾਜ-ਰੀਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਸੀਤਾ ਉਠ ਕੇ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ: "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ?" "ਅੱਜ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਤਾਰੀਖ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਲਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ, ਵਿਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।