ਕੌਸਲਿਆ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਉਥੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰਿਆ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਅਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹਵਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਰੁਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ।" "ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਤੇ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ।" "ਛੇ ਮੌਸਮ, ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੰਡ ਅਤੇ ਪਲ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ।" "ਪੁੱਤਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਰੂਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੈੜੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ।" "ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ, ਬਿਛੂ, ਡੰਸਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ, ਮੱਖੀ, ਰੇਪਟਾਈਲ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰਨ।" "ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਰੀਛ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਭੈਸ ਅਤੇ ਭੈੜੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।" "ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੈੜੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਤਕਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।" "ਅਚ্ছে ਸ਼ਗਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਆਉਣ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ, ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵੇ, ਰਾਮ; ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾ, ਪੁੱਤਰ।" "ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ।" "ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸੋਮਾ, ਸੂਰਜ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਯਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ।" "ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਮੰਤਰ, ਰਘੁਨੰਦਨ, ਸੰਸਕਾਰ ਸਮੇਂ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਵਾਨਾ ਨੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰਪੂਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਕੌਸਲਿਆ, ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਘੀ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਰਾਈ ਦੀਆਂ ਬੀਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਉਸਤਾਦ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਸਮਗਰੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰਲੀ ਹੋਮ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਦ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਅਚ্ছে ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਝੀ ਨੇ, ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਰਘੁਨਾਥ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਜਿਹੜੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬਣੇ।" "ਜਿਹੜੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬਣੇ।" "ਜਿਹੜੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬਣੇ।" "ਜਿਹੜੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਅਤੁਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ ਵੱਡੀਆਂ ਪਗਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਬਣੇ, ਰਾਮ।" "ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਵੇਦ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਅਚ্ছে ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਬਾਕੀ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਨੋਇਟ ਕੀਤਾ। ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਪਚਾਰਕ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਰਖਿਆ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੁੰਘਦੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ, "ਜਾ, ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੁੜ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਦੇਖਾਂ, ਤੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ।" "ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦੇਖਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇਖਾਂ, ਰਾਮ, ਮੰਗਲਮਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ।" "ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਪੂਤ ਦੀ ਵਾਧੂ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਅਤੇ ਜਾ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੀਵ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਜਿਆ ਹੈ—ਉਹ, ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇਂ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ, ਹੇ ਰਘੁਨਾਥ।" ਅੱਖਾਂ ਅਸ਼ਰੂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਰਾਣੀ ਵੱਲੋਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਘੁਨਾਥ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਚੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਯੋਧਿਆਕਾਂਡ ਦਾ ਛਬੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ। ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਗਾਮੀ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸੰਸਕਾਰ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਕਰਤਬਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਭਾਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਨੈਤੀਕਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ।