ਕੌਸਲਿਆ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਯਜਨਵੇਦੀਆਂ, ਮੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਸਨ, ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ, ਬੂਟੇ, ਝੀਲਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਸਿੰਘ—ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਾਤਾ, ਵਿਧਾਤਾ, ਪੂਸ਼ਾ, ਭਗ ਅਤੇ ਅਰਯਮਾਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਤੇ ਸੁਖ ਦਿਣ। ਕੌਸਲਿਆ ਅੱਗੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਦਿਨ ਅਤੇ ਘੜੀਆਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰਾਮ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ; ਵੇਦ, ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ ਕਿ ਸਕੰਦਾ, ਸੋਮ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਨਾਰਦ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਪੂਰਨ ਹੋਏ ਜੀਵ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸਦਾ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਅਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਹਵਾ, ਚਾਹੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡਿੱਗ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਵੀ ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗ ਅਤੇ ਪਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇਣ। ਜਦ ਰਾਮ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਘਣੇ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ, ਬਿਛੂ, ਡਸਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ, ਮੱਛਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰਨ। ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਰੀਛ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲੀ ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਜਾਨਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਇਥੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ। ਕੌਸਲਿਆ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਸੁਖਮਈ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਸੀਸ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਕਰ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਯਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਮੰਤਰ ਵੀ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਸਕਾਰ ਸਮੇਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਨਾਲ, ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਹਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰਪੂਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਮ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਲਈ ਵਿਧੀ ਕਰਵਾਈ। ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੇ ਘਿਉ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀ ਅਤੇ ਰਾਈ ਦੀਆਂ ਬੀਜ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਆਚਾਰਯ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਰੋਗਤਾ ਲਈ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਬਾਕੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਜੰਗਲ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਛਿਤ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਜਿਹੜੀ ਅਸੀਸ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੀ ਅਸੀਸ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸੁਪਰਣ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੀ ਅਸੀਸ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੀ ਅਸੀਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਦਮਾਂ ਸਮੇਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ।" "ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਵੇਦ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾ ਦਿਣ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਪੇਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਮੀ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਾ ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੇਖਾਂ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ।" "ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇਖਾਂਗੀ, ਰਾਮ, ਸ਼ੁਭ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ।" "ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸੀ ਉਪਰੰਤ, ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਤੁਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼ਿਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੁਰਦੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹਣ।" ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸੀਸਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਮਹਾਨ ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਝੁਕ ਕੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਚੁੰਮੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।