ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਵੱਡੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਕੰਢਾ ਦਰਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਭਾਅਸ਼ੀਰ ਵਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਕਰੋ, ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ; ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਕਿਸੇ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਪੱਗ ਤੇ ਤੀਰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਧਨੁਸ਼, ਪੱਗ ਤੇ ਤੀਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਹੱਥ ਅਤੇ ران ਪਏ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨ ਜਮੀਨ ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਧ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਵੇਂ ਡਿੱਗਣਗੇ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਚਮੜੀ ਦੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਰਦ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਇੱਕਲਾ ਵੀ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਧਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹਕੂਮਤ ਸਥਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਚੰਦਨ ਲਾਉਣ ਦਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਉਤਾਰਣ ਦਾ, ਧਨ ਛੱਡਣ ਦਾ, ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂ—ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਆ ਜਾਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੁੰਝੇ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦਾ ਵਧਾਵਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੁਖਮਣ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚੌਵੀਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੋਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਦੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਧਰਮ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜੋ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਜਣਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ? ਜਿਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਤੇ ਸੇਵਕ ਚੰਗਾ ਪਕਾਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਸਨ—ਹੁਣ ਇਹ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਖਾਏਗਾ? ਇਹ ਗੱਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਣੇ, ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ—ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਾ ਧਰਮੀ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਭਾਗ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਵਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰੋਣ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੂੰਅਣੀ ਉਠ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦੇਣਗੇ। ਇੱਥੇ ਤੈਥੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਜੰਗਲ ਦੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੀ।” ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। “ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਠੱਗ ਲਿਆ ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਜੀਊਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਹੈ; ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਵੀ, ਇ enna soch vich vi, ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਭਾਗੀ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਆਖੀ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਲਕ ਹਨ, ਦੁਖੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮਾਂ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਪਤੀ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਆਖੀ, “ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਕਕੁਤਸ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਮਿਰਗਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਜਾਣ ਲਈ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ, ਰੋ ਰਹੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੀ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇੱਕ ਜੀਊਂਦੀ ਔਰਤ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਹੀ ਉਸਦਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡਾ ਹੈ; ਤੇ ਭਰਤ ਵੀ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰ; ਜੋ ਔਰਤ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜੇ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਔਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਲਾਭ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਭੈਚਾਰਗੀ, ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਮਮਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ, ਸਾਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ, ਪਰ ਉੱਚੇ ਆਦਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ।