ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਉਣ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਗਏ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਏ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਭਯ ਤੋਂ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਹੋਰ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣਗੇ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰੋਮਪਾਦ ਨੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁੰਜੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਤੁਹਾਡੇ ਜਮਾਈ ਬਣੇ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਗੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਤ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਜਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ?" ਹੁਣ, ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਤੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਸਭ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸੁਣੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।" ਰੋਮਪਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ।" ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤਪ ਅਤੇ ਅਧ੍ਯਯਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਨਾਰੀ, ਵਿਸ਼ੇ, ਜਾਂ ਲੋਕਿਕ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਜਾਣ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤੂਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸੁੰਦਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਕਰ ਲਵੋ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕੀਤਾ। ਮੁੱਖ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਜੀਵ ਨੂੰ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ, ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇ। "ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਵਿਭੰਡਕ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਯਥਾਸ਼ਕਤੀ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ: "ਇਹ ਲੋ, ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੂਲ-ਫਲ ਹਨ।" ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ, ਪਰ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਵੀ ਲਓ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਖਾਓ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਕੇਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਫਲ ਚੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਫਲ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੋਂ ਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਭੰਡਕ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਧੁਰ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲੋ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਮੂਲ-ਫਲ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਾਗ ਦਾ ਉਦਯ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਉੱਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਅਚਾਨਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਆ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਥਾ ਰੀਤਿ ਉਸ ਦੀ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮੰਗੀ ਤਾਂ ਜੋ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਥਾ ਰੀਤਿ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਦਾ ਹੱਥ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।