ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਨਾ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੰਡਤ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਭਾਂਡਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਭਾਂਡਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਲਿਆਓਗੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਉ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਖਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣਗੇ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਕੁੰਜਰੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਾ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੁਹਾਡੇ ਜਵਾਈ ਬਣੇ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਤ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸੀ?” ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।” ਰੋਮਪਾਦ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੈ।” ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਪ ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰੀ, ਭੋਗ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। “ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਚੱਲੋ, ਇਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰੀਏ। ਸੁੰਦਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੁੰਜਰੀਆਂ ਉੱਥੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੇਹੋ ਜਿਹਾ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।” ਫਿਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਕੁੰਜਰੀਆਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਵਿਭਾਂਡਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੰਗ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਨ ਤਾ ਕਿਸੇ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਨ ਕਿਸੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ, ਨ ਕਿਸੇ ਰਾਜ ਜਾਂ ਨਗਰ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ। ਉਹ ਕੁੰਜਰੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਇਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਣਦੇਖੀਆਂ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਨਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇ। “ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਵਿਭਾਂਡਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰਿਓ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਤਿਥਿਆ ਪਾ ਕੇ, ਕੁੰਜਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਡਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਲਦੀ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਵੀ ਲਓ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਖਾਓ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਕੇਕ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਦਾ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੱਖ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਵੀ ਫਲ ਹੀ ਹਨ।” ਕੁੰਜਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਡਰਦੀਆਂ, ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਵੰਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਭਾਂਡਕ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਪੁੱਤਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੁੰਜਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੰਜਰੀਆਂ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, “ਹੇ ਸਾਧੂ, ਸਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲੋ।” “ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਅਦਭੁਤ ਫਲ-ਮੂਲ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਾਗ ਹੈ।” ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੰਜਰੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤਪਸਵੀ ਉਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਅਚਾਨਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਆਗਵਾਨ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਰੁਚੀ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਾ ਆਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।