ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਸਲਿਆ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਮਾਤਾ ਜੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਜਾਂ ਉਲਟਾ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਚਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਤੇਰੀ ਅਡੋਲਤਾ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ੁਭਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਤੁੱਟ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸਯਮ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੀ। ਧਰਮ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੱਚਾਈ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਕਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਨਿਸ਼ਚਯ, ਜੋ ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੈ, ਛੱਡ ਦੇ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ, ਕਠੋਰਤਾ ਨਹੀਂ—ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਸਲਿਆ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮਾਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰ।” ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ, ਮੈਂ, ਵੈਦੇਹੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ—ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।” “ਮਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹੀ ਰੱਖ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ।” ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ, ਡੋਲਣ ਰਹਿਤ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਕੋਸਲਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਕੁਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁੜ ਬੋਲੀ, “ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਹਾਂ; ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ, ਜਗਤ ਦਾ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।” ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ ਜਾ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਤੜਫਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਮ, ਉਥੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਬੋਲਿਆ, “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇ।” “ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ—all ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਭ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਧਰਮ ਉਪਜਦਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਸਿਰਫ ਲਾਭ ਲਈ ਹੀ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਿੰਦਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਚਲਾਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ।” “ਕੌਣ ਐਸਾ ਹੈ ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ, ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਗੁੱਸੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰੇ? ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਰਾਣੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।” “ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਣੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋਵੇ? ਮਾਤਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸ ਕੇਵਲ ਰਾਜ ਪਾਵਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਪਰ, ਇਸ ਛੋਟੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਚੁਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਧਰਮ।” ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਮੇਰੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਕੰਮ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਮੇਰੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਜੋ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਉਹ ਰੱਦ ਕਰਨ ਵਲ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰੀਏ ਕਿ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹੇ। ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਪੀੜਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਮਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਦੇ ਪਰਤੀ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਹੀ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।