ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਮੱਧ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਰਥਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਆਤਿਥਿ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਨਗ-ਨਗ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੁਤੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾਉਂਦਾ। ਰਾਘਵ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਜਲਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਰਾ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪੱਖਾ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਥ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਉਲਾਹਾ-ਮਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨਿਕਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ; ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ; ਸਾਹਮਣੇ ਯੋਧੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮਾਰਚ ਕਰਦੇ। ਸਾਹਸੀ ਪੁਰਸ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਆਸ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਫਿਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਕਵੀ-ਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਸਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਰਾਮ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ। ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ: "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਕੌਸਲਿਆ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ!" "ਤੈਨੂੰ ਸਫਲ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜ-ਸੰਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਉੱਚੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ!" ਉਹ ਸਤਰੀਆਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਮਝਦੀਆਂ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ ਨਾਲ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ, ਖੁਸ਼ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ। "ਅੱਜ ਰਾਘਵ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ, ਰਾਜ-ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਰਾਜਾ ਬਣਣਗੇ।" "ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਭਾਲਣਗੇ; ਇਸ ਮਨੁੱਖ-ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਰਾਜ 'ਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਦੁਖ ਜਾਂ ਅਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।" ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਵੀ-ਵਰਾਂ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਸ਼-ਪਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨਤ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਚੌਕ-ਚੌਰਾਹੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। (ਹੁਣ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।) ਰਾਮ ਜੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਖੁਸ਼ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਝੰਡੇ-ਪਤਾਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ, ਮਹਿੰਗੀ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਘਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਦੇ। ਰਾਮ ਜੀ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੱਧ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲਾਈਨ ਲੱਗੀ। ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧਾਂ, ਲਿਨਨ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ, ਅਤੇ ਅਣ-ਛੇਦੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ, ਰੁਕਾਵਟ-ਰਹਿਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉੱਚ ਤੇ ਹੇਠੀ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ 'ਚ, ਦਹੀਂ, ਚਾਵਲ, ਜੌ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਅਗਰ-ਚੰਦਨ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਚੌਕ-ਚੌਰਾਹੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਅਸੀਸਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। "ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇਂ, ਇਸ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਪਾਲਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੇ।" "ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਨਾ ਭੋਜਨ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ; ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਮੁਕਤ ਦੇਖ ਲਵਾਂ, ਉਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜ-ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕ ਅਸੀਮ ਹੈ।" ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸੀਸਾਂ ਅਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਈਆਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਹਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਲੰਘੇ। ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਤ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਉਮਰਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ। ਮਹਿਲਾਂ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ— ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਾਸਤੇ।