ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਜੀ—ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਨੂੰ ਸੁਮੰਤ ਜੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਸਨੇਹੀ ਸੰਦesha ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਣੀ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਦੇਵੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ, ਮੇਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੇਰੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ—ਕੈਕੈ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ—ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁਮੰਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਭਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸੁਮੰਤ ਦੂਤ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਏਗਾ।” ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਚੰਗਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਆਨੰਦ ਕਰ।” ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਘੂਰੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜੇ ਤਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਕਲਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ਿੰਗ ਨਾਲ ਦੇਖਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੰਦਰ ਪੂਰਬ, ਯਮ ਦੱਖਣ, ਵਰੁਣ ਪੱਛਮ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਉਤਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ।” ਸੀਤਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਸੁਮੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਮੱਧ ਕਮਰੇ ਵਿਚ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਪ੍ਰਾਰਥਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਚਿਰ-ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਾਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਰਥ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖੀ ਦੇਵਤਾ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ, ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਪੱਖਾ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਘਰ ਤੋਂ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ; ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਪਿਛਲੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ। ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ; ਸਾਹਮਣੇ ਯੋਧੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਸ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਫਿਰ ਵਾਦਕ-ਵਾਦਕ ਤੇ ਭਟਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਵਾਜਾ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ; ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ 'ਚੋਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ: “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ!” “ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰਾਜ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਸੀਤਾ, ਸਭ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।” ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਸਭ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ 'ਚ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ, ਰੋਹਿਨੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਜੁੜੀ ਵਾਂਗ, ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ; ਇੰਝ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ। “ਅੱਜ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।” “ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤਿ ਹੇਠ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁਖ ਜਾਂ ਅਸੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਸੰਖ-ਵਾਦਕਾਂ, ਭਟਾਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵਾਂਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਰਤਨ ਤੇ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਮਕਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ। ਹੁਣ ਸਤਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਝੰਡੇ-ਪਤਾਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਹਿੰਗੀ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਘਰ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੱਧ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲਾਈਨ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧ, ਲਿਨਨ ਤੇ ਕਪਾਹ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਬਿਨਾ ਝੋਲੇ ਮੋਤੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਭਿੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ, ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ, ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਕਾਵਟ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਸਤਿਕਾਰ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਯੁਵਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵੱਲ ਵਧੇ।