ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਨੂੰ ਨਮਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਲੋਕ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਊਂਟ ਕੈਲਾਸਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਤਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਛਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਮਣਕਿਆਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਵਾਲੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਪਸਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਗਰੂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਗੰਧਾਂ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਂਗਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਹਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਸ-ਪਾਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ, ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਕਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਹਲ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਲ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿਚ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮਹਲ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਿਆਪਕ, ਉੱਚਾ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬੌਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਮਹਲ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਲ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਮੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸਾ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤੇ ਉਤਮ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਮਨੋਹਰ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਨੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੀੜ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤਗੜਾ ਤੇ ਰੋਕਣ ਵਿਚ ਔਖਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਯੋਗ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੰਗੀਤਕਾਰ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਕਣ-ਯੋਗ ਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਕਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਚੌਧਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਚਮਕਦੇ ਕਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੋਖੇ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਵਫਾਦਾਰ, ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਦੇਖੇ, ਜੋ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਠੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸਭ ਲੋਕ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠ ਗਏ। ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ, ਛਤਰੀ ਹੇਠ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਲੋਇਣ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਖ਼ੂਨ ਵਾਲੀ ਸੂਰ (ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ) ਦੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਤਮ ਮੁੱਲ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਸੀਤਾ ਖੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦਾ ਪੱਖਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਜੀ-ਧਜੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤਾਰੇ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਭਟ, ਜੋ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਰਾਣੀ ਕੈਕੇਈ ਸਮੇਤ, ਬਿਨਾ ਦੇਰ ਕੀਤੇ, ਉਥੇ ਜਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹੇ। "ਦੇਵੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਮੇਰੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸੰਬੰਧੀ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ।" "ਮੇਰੀ ਮਾਂ—ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ—ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਉਨਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੁਭਾਗ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਾਣੀ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹਨ।