ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਸ 'ਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਆਦਰਨੀਯ ਸਾਰਥੀ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਰਾਜ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹੋ। ਮਹਾਰਾਜ ਵਲੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ।" ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਆਉਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ," ਤੇ ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸ ਮਹਲ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਵਾਲਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਪਰਦੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਸੋਮ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗੇ। "ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੇਣ," ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਠੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਠੋ, ਹੇ ਰਾਘਵ।" ਇੰਝ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਲੈਟ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਓ।" ਇੰਝ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਮੁੜ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਕੇ। ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਤੁਰਿਆ, ਤੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਸਨ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਛੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤੇ ਬਦਲੀ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਮਹਲ, ਮਾਣੋ ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਰਗਾ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਛਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਸਮ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ 'ਚ ਸਰੋਵਰਾਂ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਜਿਹਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਉਸ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਹੜੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ ਵੱਡੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਨਾਨ੍ਹੇ ਬੌਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਮਹਲ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਧਨ-ਧਾਨ ਵਾਲੇ ਘਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਘਰ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਮੋਰ ਵੱਸਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਕੈਲਾਸ ਵਰਗੀਆਂ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਸੁਚੱਜੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੈਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਹੜੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਰਥ-ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਉਂਦਾ ਅਤੇ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਲਈ ਯੋਗ, ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੁਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ, ਰੁਕਣ-ਟੋਕਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਕ ਐਸੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਨੋ ਮਕਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। (ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।) ਉਹ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਸੁਨਸਾਨ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਧਨੁਖਾਂ ਨਾਲ ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਦਲ ਪਾਏ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਇਕਾਗਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਪਹਿਰਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੇਸਰੀਆ ਚੋਲੇ ਵਾਲੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਗਰਾਨੀਆਂ ਵੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।