ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਕਈਕਈ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਬੁਲਾਏਗਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਮਹੱਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਮਹੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹੱਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਭੀੜ ਦੇਖੀ। ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨਵਾਨ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੁਣ ਪੰਦਰਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਮਗਰੋਂ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਸੁਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪੁਸ਼ਿਆ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਆ ਗਿਆ, ਚੰਦਰ ਰਾਸ਼ੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮੰਗਲਮਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਰਥ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਅਤੇ ਤਾਲਾਬਾਂ—ਜੋ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਾਰ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਰੱਖਦੇ—ਉਥੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅੱਠ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ੀ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਤਿਆਰ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਉਹ ਘੜੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਲਈ ਚੰਗਾ ਯਕ-ਪੂੰਛਾ ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਭੱਟਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ। ਯੂਵਰਾਜ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਵੇ? ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਇਸ 'ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਯੋਗ ਹੋ। ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।" "ਰਾਜਾ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਣ..." ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹੱਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜੋ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮਹੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਰਦੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੋਮਾ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। "ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਵਣ। ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਾਗੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲੋ। ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਗੋ, ਰਾਘਵ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਮੁੜ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਹ ਮਹੱਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ। ਸਭ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਲੋਕ-ਸਮਾਜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਮਹੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੇਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹੱਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬੰਦ ਸਨ ਅਤੇ ਕਈ ਛੱਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮੂੰਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਮਹੱਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪਤਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਮਹੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਕਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹੱਲ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।