ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਿਆਓ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਿਲਾਵਤਸਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਣੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਭਿੇਕ ਲਈ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਦਾ ਮਨ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਭੀੜ ਵੇਖੀ। ਅਚਾਨਕ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨਵਾਨ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦਸਵੀਂ ਪਉੜੀ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਸਭ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਗਰਿਕ—all ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿੇਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸੱਫ਼ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਅ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿੇਕ ਲਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇੱਕ ਰਥ ਚਮਕਦੇ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂਆਂ, ਅਤੇ ਪੋਖਰਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਅਕਰਾਸ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ—ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅੱਠ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਤਿਆਰ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਅਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਮਰ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਨਣ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਅਭਿੇਕ ਸਮੱਗਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਲਿਆਏ ਗਏ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਭਿੇਕ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਅਭਿੇਕ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸੂਚਿਤ ਕਰੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਇਸ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਆਦਰਨੀਯ ਹੋ; ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ..." ਇਤਨਾ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਮਹਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਕਮਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਪਰਦੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਸੂਰਜ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਵਣ। ਰਾਤ ਬੀਤ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਠੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੁਰੰਤ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ; ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਠੋ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ।" ਇੰਝ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਾਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਤੁਰੰਤ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿੇਕ ਬਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਸਨ ਅਤੇ ਕਈ ਬਾਲਕਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਮਣਕਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਵਾਟਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਜਿਹੀ ਲਗਦੀ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਵੈਲੀ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅੰਕਿਤ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਝਲਮਲ ਕਰਦੀ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਗਰੂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।