ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸਮਾਨ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਾਜਸੀ ਸੇਵਕ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਮਰਦراز ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੇ ਸਵੈ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਠੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ! ਤਿਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਹੇ ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਣ। ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਜਾਗੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਫ਼ਰਜ਼ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਰਾਮ ਦੀ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਹਿਰੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਆਦਰਨੀਯ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਖੁਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਜਲਦੀ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਬਿਨਾਂ ਗਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਬਿਨਾਂ ਸਿਪਾਹਸਾਲਾਰ, ਰਾਤ ਬਿਨਾਂ ਚੰਦ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਂਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਪਰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਨਾਲ Dubara ਗ਼ਮਗੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਥੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ; ਉਹ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ Dubara ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।” ਇਹ ਦੁਖ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਨਾ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਕਰਕੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਮੰਤ੍ਰਾ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਤ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਹੁਣ ਥੱਕ ਕੇ ਸੁੱਤਿਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਜਾ, ਰਥੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਆ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।” ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਮੰਤ੍ਰਾ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਮੰਤ੍ਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਧਰਮੀਕ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਬੁਲਾਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਸਮੰਤ੍ਰਾ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਾਵਲੀ ਨਾਲ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਮਹਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਨਵਾਨ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਹੁਣ ਪੰਦਰਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਮੰਤਰੀ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਗਰਿਕ—all ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੁੱਚਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ, ਕਰਕ ਰਾਸੀ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੌਰ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਗਲਿਕ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਰਥ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਕੂੰਆਂ, ਤੇ ਤਲਾਬਾਂ—ਜਿਹੜੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਅੱਡੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੂਧ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮਹਾਂਸਾਗਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵੀ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਅੱਠ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਘੜੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਰਾਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦਾ ਪੱਖਾ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਸਨ; ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਲਈ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਅਤੇ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।