ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਵਿਚਾਰ ਉਭਰਿਆ: "ਕਿਉਂ ਨਾ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਾਜ਼ਨਾ ਕਰਾਂ?" ਇਸ ਨਿਣਰਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਾਜ਼ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।" ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਤੁਰੰਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੂਯਜ੍ਞਾ, ਵਾਮਦੇਵ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਪੰਡਿਤ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਰਮ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਭਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਯਾਜ਼ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਹੀ ਕਿਹਾ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ।" "ਸਰਯੂ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਯਾਜ਼ਨਾ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਵੋਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਯਾਜ਼ਨਾ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਇੱਥੇ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ।" "ਪਵਿਤ੍ਰ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ; ਯਾਜ਼ਨਾ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।" ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਮਾਜਿਕ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਵੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਦੈਵ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਾਮੀ ਦੀ ਖੋਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਸਭ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ!" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਯਾਜ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।" ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਾਜ਼ਨਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਖੀਰ 'ਤੇ ਕਮਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਚਾਰੀਓਟ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਭੰਡਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਰੋਮਪਦ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕਾਲਮ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਧਾਰਮਿਕ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਰਿਵਾਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਵਿਭੰਡਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਏਗਾ। ਫਿਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਧੂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰਿਓਟ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਜਗਾਈ।