ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਰੰਗਤ ਉੱਡ ਗਈ, ਉਹ ਉਸ ਜੁੱਤੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੰਦੀ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਅਖੀਰਕਾਰ ਬੋਲ ਪਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮਾਤਾ, ਹੁਣ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ ਕਿ ਰਾਮ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਵਿਧੀ ਹੋਵੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲ-ਤਿਲਾਂਜਲੀ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਵਿੱਚ ਵਾਘਾ ਪਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਜਲ-ਤਿਲਾਂਜਲੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੈ।” ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਣਗੇ।” ਜਦ ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਇੰਝ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਫਿਰ ਕੈਕਈ, ਜਿਸਦੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਏ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਹਿਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਵਾਰਸਣੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ—ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ।” ਕੈਕਈ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਉਸ ਉੱਚੀ ਨਸਲ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੋਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੂੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਜਦ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਭੀ ਉਚਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਚੀਆਂ ਤੇ ਛਿੜਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀ, ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਮੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ। ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਜਦ ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਵਰਗੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੰਡ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਨਤਾ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਰਥੀ, ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ, ਉਦੁੰਬਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੌਕੀ, ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਲਿਆਏ ਹਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘੀ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਧਰਬਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇੱਥੇ ਅੱਠ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਾਹਨ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਛਤਰੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਕਟੋਰੀ ਵੀ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਬੜ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ, ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ, ਚਿੱਤੇ ਦਾ ਚਮੜਾ, ਹਵਨ ਲਈ ਲੱਕੜ ਤੇ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਵਾਜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਊਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।” “ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਪੁਸ਼ਯਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਰਾਜਸੀ ਦਾਸੀ-ਦਾਸ, ਉਮਰਦਰਾਜ਼ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੋ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਉਪਵੇਦਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਠੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਰਾਜਸੀ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਮਕੋ। ਸੋਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ਿਵ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੇਣ।