ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੌਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਅਲਰਕ ਨੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਰ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ, ਸੱਚ ਦੇ ਵਚਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਹੱਦ ਵਿਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਿਆ—ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ। ਸੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਅਨਾਦਿ ਤੱਤ ਹੈ; ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਹੀ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵੇਦ ਵੀ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉੱਚਤਮ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿ। ਮੈਂ ਜੋ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ! ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਆਖਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਕੈਕਈ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਨਾ ਬਚ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਕੰਬਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਖਾਂ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਗੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਹੇ ਕੁਕਰਮੀ ਮਹਿਲਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਣਗੇ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਨ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਵੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਕੈਕਈ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਰੁਖੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਚਤੁਰ ਸੀ: "ਤੂੰ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾ ਲੈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ—ਤਦ ਹੀ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਤਿੱਖੀ ਅੰਕ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਕੈਕਈ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਅਤੇ ਹਟਾਂ-ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ। ਸਰਬੱਤ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਅਤੇ ਧੂਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਕ ਰਾਘਵ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਦਰਪੁਰੀ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਹਲ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡੂ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਲੋਕ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਥੀ, ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਯੋਗ ਚਰੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜਲਦੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਅਤੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੌਕੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਣਕੇ, ਮਧੁ, ਦਹੀ, ਘਿਉ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਦੂਬ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ ਅੱਠ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਾਹਨ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਛਤਰੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਪਾਤਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇੱਕ ਕੁਬੜ ਵਾਲਾ ਸਾਵਲਾ ਬਲਦ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘ, ਵਧੀਆ ਬਲ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਹਨ।" "ਸਿੰਘਾਸਨ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਹੋਮ ਦੀ ਲੱਕੜੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ; ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਾਜ, ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ; ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਦਿਨ ਆਵੇ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਸਕੇ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਰੋਟੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੇ ਨੌਕਰ, ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।