ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕਈਕਈ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਦਿਲੀ ਅਰਜ਼ ਹੈ, ਤੂੰ ਦਯਾ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਖੰਡ ਰਾਜਯਾ ਦੇਣ ਦੀ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਈਕਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਜਯਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗੀ। ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ, ਰਾਮ, ਲੋਕਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ ਹੈ।" ਪਰ ਕਈਕਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਮੀਕ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਅੰਗੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਨਵਾਸ ਲਈ ਉਲਟ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪੀੜਤ ਰਾਜਾ ਲਈ ਉਹ ਰਾਤ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਥੇ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਦਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਕਈਕਈ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ, ਬੇਹੋਸ਼, ਝੂਠੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, "ਤੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਪਿਆ? ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਕਈਕਈ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਜਲੇ ਅਲਰਕ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਚਾਹੁਣ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਸੱਚ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ।" "ਸੱਚ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਧਰਮ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵੇਦ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੋ। ਮੇਰੀ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਫਲ ਲੈਵੇ; ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।" "ਧਰਮ ਲਈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਨਵਾਸ ਭੇਜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਕਈਕਈ ਦੇ ਇਸ ਨਿਸ਼ਚਲ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲੀ ਬਚ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਪਹਿਉਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਕਾਂਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਕਈਕਈ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮਹਿਲਾ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਕਰਨਗੇ। ਰਾਮ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਰਾਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ।" "ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਰਾਮ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਹੇ ਮੰਦਚਾਲ ਪਤਨੀ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਣਗੇ।" ਜਦ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਰਾਤ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲੰਘ ਗਈ। ਫਿਰ, ਕਈਕਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਲਣ ਮੰਦ ਸੀ, ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। "ਤੂੰ ਇਹ ਬੋਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਹਨ, ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਓ।" "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਓ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਨਵਾਸ ਭੇਜੋ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ—ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਕਈਕਈ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, noble ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, sharp ਗੋਡ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੁਭਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: "ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।" ਜਦ ਚੰਗੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਸੂਰਜ ਉਗ ਗਿਆ, ਤਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਜੋੜ ਵਿਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ— ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਛਿੜਕੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਮੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਅਤੇ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਆਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਠੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਥੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘੜੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਅਤੇ ਉਡੁੰਬਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਸੀਟ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।" "ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘੀ, ਭੁੰਨੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਇੱਥੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਆਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਕਈਕਈ ਵਿਚਕਾਰ ਵਧਦੇ ਤਣਾਅ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੀ।