ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮੀਂਹ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਧਾਰਨਾ ਸੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ। ਹਾਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਂਗ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਰਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇ। ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।" ਦਸ਼ਰਥ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, "ਤੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਠੋਰ ਹਨ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਐਸੀਆਂ ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਦੰਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕੱਢ ਕੇ?" ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, "ਰਾਮ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕਰੜੀ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਲੱਭ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨਮੋਹਣੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸਦਾਚਾਰੀ ਹੈ?" ਦਸ਼ਰਥ ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਘਾਤਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, "ਪृथਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਸੜ ਜਾਵੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਜ ਦੇ ਧੂੜ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੈ।" ਉਹ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਬੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੁਰੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਜੋ ਝੂਠ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਡਮ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।" ਦਸ਼ਰਥ, ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਤੀਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜਿਹੜਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਨਿਰਭਈ ਸੀ ਪਰ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਿਰਫ ਹਾਨੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਗੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇਣ 'ਤੇ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਕੈਕੇਈ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ, ਅਯੋਗ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ।" "ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤਾਣੇ ਸਹਿਣੇ ਪੈਣਗੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਾਂਗਾ, ਹਾਏ!" "ਜੇ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ੰਤ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੰਵਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਾਫੀ ਦੇਣ 'ਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਡੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਲਈ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬੁਧਿਮਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਆਵੇ?" "ਜੇ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਬਿਨਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ, ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਲਈ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਨਿੰਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੰਝ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੈ।" "ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ; ਉਹ ਰਾਤ, ਚੰਦ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਲਈ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ।" "ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਹ ਭਰਦਾ ਸੀ, ਲਈ ਰਾਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗੁਜ਼ਰੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾ, ਓ ਮਾਧੁਰ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੂੰ ਤੁਰ ਜਾ—ਮੈਂ ਐਸੇ ਨਿਰਦਈ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" "ਇਹ ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਜਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਚੰਗੇ ਵਿਵਹਾਰ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਦਇਆ ਦਿਖਾ, ਓ ਮਾਧੁਰਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ; ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਓ ਸੁੰਦਰ-ਕੰਧ ਵਾਲੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦਿਖਾ, ਓ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਦਿਆਲੂ ਹੈ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਮੈਡਮ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਣਘਟ ਰਾਜ ਦਿੰ।" "ਰਾਮ, ਜੋ ਕਾਲੀ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਓ ਉੱਚ-ਕੰਧ, ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਕਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ, ਰਾਮ, ਲੋਕਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਭਰਤ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" ਪਰ ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਮੰਦ-ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਵਿਲਾਪ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਲਾਲ-ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਇੱਕ ਵੀ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਕਰੜੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ, ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਉਹ ਰਾਤ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਰੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਬੇਹੋਸ਼, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਅਤੇ ਤੜਫਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਛਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ। "ਤੂੰ, ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਚ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ, ਸਚ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਵਚਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਬੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਿੜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।