ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, “ਹੁਣ ਤਾਂ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਸਮਝਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਇਹ ਬੇਦਰਦੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਣੇ ਪੈ ਰਹੇ ਹਨ! ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਲੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਪਾਪਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸਮਝ ਕੇ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਿਆ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈਂ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਦਾਨ ਬੱਚਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਓ ਤੋਂ ਵੰਝਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜੇਗਾ। ਜੋ ਰਾਮ ਵਿਦਿਆ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਹੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਨੂੰ ਕਹਾਂਗਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਦੇਵੇਗਾ। ਜੇ ਰਾਘਵ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਣਣਗੇ; ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ ਬਚ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕਰੇਂਗੀ? ਜੇ ਕੌਸਲਿਆ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਣੀ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਕੈਕੇਈ। ਮੈਂ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਇਹ ਰਾਮ ਦੀ ਵਨਵਾਸੀ ਕਹਾਣੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਮੇਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਰਹੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁੱਟ ਗਈ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਵਾਂਗ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ‘ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਕਿਵੇਂ ਘੁੰਮੇਗਾ? ਜਦ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਸੋਈਏ ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਤਿੱਖੇ, ਖੱਟੇ, ਤੇ ਕਸੇ ਜੰਗਲੀ ਫਲ-ਫੂਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵੇਗਾ? ਜੋ ਰਾਮ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇਗਾ? ਇਹ ਕੌਣ ਦੇ ਕੌਣ ਜ਼ਾਲਮ ਬੋਲ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਨਾਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਫਿਟਕਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਛਲਕਪਟ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਆਰਥ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਨਿਕੰਮੀ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਲਈ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਬੁਰਾਈ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕਈ ਵਾਰ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵਾਂ। ਸੂਰਜ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੰਮ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਬਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੀਂਹ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਮ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕੇਗਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ। ਹਾਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪ, ਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਮੈਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਲਵੇ; ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਤੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਭਾਉ ਕਠੋਰ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਐਨੇ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਕੀ ਤੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਦੰਦ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ‘ਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਝੜ ਜਾਂਦੇ? ਰਾਮ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਜਾਂ ਅਚੰਗਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਂ ਕਰੂੜਤਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਖੋਟ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਸੜ ਜਾਵੇ, ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇ—ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਇੱਛਾ, ਹੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੂੜ, ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਬੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਤਰੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਜੋ ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ—ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਣੀ ਦਸ਼ਰਥ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਫੜੇ ਗਏ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੇਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਹਾਲ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਔਰਤ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਸੀ ਪਰ ਖ਼ਤਰਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗੀ ਜਿਸ ਦੀ ਮੰਗ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਤੇ ਵਚਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ—ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੈਕੇਈ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।