ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ਼, ਦੁਖ ਅਤੇ ਪਛੋਤਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਚਾਰ ਮਿਲੇਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿੰਨਰੀ ਵਾਂਗੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਕਿ ਉਹ ਲੰਮਾ ਜੀਉਣਗੇ ਜਾਂ ਮੈਥਿਲੀ (ਸਿਤਾ) ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਣਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ।” ਹੁਣ ਉਹ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਚੰਗੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਲਕੜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੇ ਸੁਖ ਦੇ ਕੇ, ਮੋਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਿਕਾਰੀ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਰਾਗ ਸੁਣਾ ਕੇ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਸਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ।” ਦਸ਼ਰਥ ਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕੱਲੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਚਨਾਂ ਤੋਂ ਸਹਿਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਪਾਪਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਅਕੇਲਾ ਕਾਲੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣ ਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੰਦੇ ਕਿਰਿਆ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਾ ਪਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਰਾਮ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਿਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਕੇਵਲ ‘ਜੀ’ ਆਖੇਗਾ। ਜੇ ਰਾਘਵ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਉਲਟ ਕੁਝ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇਗਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।” ਦਸ਼ਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਣਗੇ; ਮੌਤ, ਜੋ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਬਾਕੀ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕਰੇਂਗੀ?” ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੌਸਲਿਆ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਹਿ ਸਕੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਦ ਰਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗੀ। ਤੂੰ, ਕੈਕੇਈ, ਕੌਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਦ ਮੈਂ ਤੇ ਰਾਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗੀ, ਜੋ ਸਦੀਵ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਵਿਗੜ ਗਿਆ। ਜੇ ਰਾਮ ਦਾ ਵਨਵਾਸ ਭਰਤ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਭਰਤ ਮੇਰੇ ਸਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ।” ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਂਗੀ। ਤੂੰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਲਿਖਤ ਕਰਕੇ ਆਈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਬਦਨਾਮੀ ਅਤੇ ਹੇਟ ਹੋਈ; ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਸਮਝੇਗਾ।” ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਕਿਵੇਂ ਫਿਰੇਗਾ? ਜਦ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਨੇ ਪਾਏ ਰਸੋਈਏ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੱਟੇ, ਕੌੜੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ? ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਛਾਲ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ?” ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਨਿਰਦਈ ਬੋਲ ਹਨ, ਜੋ ਐਸੇ ਕਹੇ ਗਏ—ਰਾਮ ਦਾ ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ ਤੇ ਭਰਤ ਦਾ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ?” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਆਰਥ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਸਿਰਫ਼ ਭਰਤ ਦੀ ਮਾਂ (ਕੈਕੇਈ) ਦੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ, ਨਿਕੰਮੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਲਾਭ ਲੱਭਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਲਈ ਆਈ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਰਾਮ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਅਸੁਖਦਾਇਕ ਗੁਣ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।” ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਸੂਰਜ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੰਮ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੇਘ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੀਂਹ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਰਾਮ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਕੋਈ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਮੂਪਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਜੋ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਵੈਰੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਭਰਤ ਤੇ ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰ ਲਵੋ। ਸ਼ਹਿਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਓ।” ਦਸ਼ਰਥ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅੱਜ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਐਸੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ, ਐਸੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਦੰਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ?” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਰਾਮ ਨੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਜਾਂ ਅਸੁਖਦਾਇਕ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਖੋਟ ਲੱਭਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ?” ਉਹ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਭਾਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਸੜ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਹੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਝੂਠ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧ ਸਾੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।” ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਈ—ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਹੂਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਵਧਾਏ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।