ਦਸਰਥ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਕੈਕੇਈ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਰਜ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸੁਭਾਗਾ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦੇ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ, ਕੈਕੇਈ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਦੱਸ।" ਦਸਰਥ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ ਹਿਜਕ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਦਸਰਥ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਮਨੋਰਥ ਜਾਹਿਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਹੀ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਿੰਤੀ-ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਆਕਾਸ਼, ਗ੍ਰਹ, ਰਾਤ-ਦਿਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਰਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—all ਸਾਰੇ ਗਵਾਹ ਹੋਣ।" ਉਹ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਭੂਤ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈਣ।" ਫਿਰ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਦਸਰਥ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਰਾਜਾ, ਯਾਦ ਕਰ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਤਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਸੀ।" "ਉਹ ਦੋ ਵਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਆਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਵਰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦਸਰਥ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਦ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਵਰ ਦੱਸਣੀ ਹਾਂ: ਸੁਣ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ, ਭਰਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਦੂਜਾ ਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਦੰਡਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।" "ਰਾਮ, ਜੋ ਸਚ ਤੇ ਕਾਇਮ, ਛਾਲਾ ਅਤੇ ਮਿਰਗ-ਚੰਮ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਨਵਾਸੀ ਬਣੇ; ਭਰਤ ਅੱਜ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਕਰੇ।" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵਨਵਾਸ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ, ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼, ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਚਾਈ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਸੁਣਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਬਾਰਵੀਂ ਸਰਗਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਸਰਥ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਗहरे ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਰੋਗ ਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਚੀਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ; ਪਰ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਠੋਰ, ਮੰਦਕਰਮੀ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ!" "ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮੰਦਕਰਮੀ? ਰਾਘਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਰਤਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।" "ਅਣਜਾਣ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈਂ; ਜਦਕਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂ? ਮੈਂ ਕੌਸਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਧਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਸਲ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ?" "ਪਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਇਸ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਮਨੋਰਥ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੂਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਮ ਕਰ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਬਣਾਈ, ਹੇ ਪਾਪੀ?" "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਰਤ ਲਈ ਮੋਹ ਜਾਂ ਵੈਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਘਵ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਰਾਮ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ; ਤੂੰ ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸੀ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਫਸ ਗਈ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਰਾਣੀ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਰਥ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਲਝਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਦੁਖ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ।