ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਕੈਕੇਈ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਸ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਮ ਦੀ ਸੌਗੰਧ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਸੋ ਦੱਸ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿੱਲ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਮਨੋਰਥ ਜਾਹਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕਸਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਤੀਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਆਕਾਸ਼, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਰਤੀ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈਣ। ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮਨਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚਾ, ਉਜਲਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸੁਣ ਲੈਣ।” ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਯਾਦ ਕਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿਤੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਦੋ ਵਰ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਆਈ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਨਾ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਿਆਂ ਬੋਲਿਆਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿਤੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਗਣੀ ਹਾਂ। ਸੁਣ, ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਇੱਛਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ। ਦੂਜਾ ਵਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ (ਨੌਂ ਅਤੇ ਪੰਜ) ਸਾਲ ਲਈ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਵੱਸਣ ਭੇਜ। ਰਾਮ ਚਮੜੇ ਤੇ ਵਲਕਲ ਪਾ ਕੇ ਤਪस्वੀ ਬਣੇ, ਭਰਤ ਅੱਜੋਂ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰੇ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹੀ ਵਰ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਹੀ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੂੰਜੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹੀ ਵੱਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਸਰਗ (ਸੰਵਾਦ) ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਡੂੰਘੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆ ਘੇਰਿਆ ਹੈ?” ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਾ ਆਇਆ। ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗੁਮਸੁਮ ਤੇ ਹੈਰਾਨ, ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਘਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਨੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਭਟਕਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਭਲ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਕ੍ਰੂਰ ਨਾਰੀ, ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ! ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਰਾਘਵ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਹ ਹਾਨੀ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿਆਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂ ਫਸਲ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਰੱਖਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਕਰ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸੋਚ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪਾਪੀ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਰਤ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਜਾਂ ਵੈਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਘਵ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਨ। ਪਰ ਹੁਣ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਲੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ, ਵਚਨ ਅਤੇ ਦੁਖ ਕੈਕੇਈ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।