ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਕੈਕਈ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਜਿਥੇ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੁਣ ਲੈ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਉਠ, ਸੋਹਣੀਏ! ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕਈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਮੰਗ ਦੱਸਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕੈਕਈ ਨੇ ਦਿਲ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਸਖਤ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ। "ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਸਮ ਖਾਓ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਚਾਹ ਦੱਸਾਂਗੀ।" ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕੈਕਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਰਾਮ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਜੈ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਘੁਕੁਲ ਰਤਨ ਰਾਮ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੈਕਈ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਹੈ, ਦੱਸ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿਚਕਿਚਾ ਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਵਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕਈ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਇੱਛਾ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। "ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਚੋੱਤੀਹ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸਮਾਨ, ਗ੍ਰਹਿ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਧਰਤੀ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਗਵਾਹ ਹੋਣ। ਇਹ ਮਹਾਨ, ਸੱਚੇ, ਧਰਮ ਜਾਣੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਸ਼ਰਥ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ—ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸੁਣ ਲੈਣ।" ਫਿਰ ਕੈਕਈ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸਣ ਲਈ ਆਗਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। "ਮਹਾਰਾਜ, ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਜਾਗ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਹੁਣ, ਰਘੁਕੁਲ ਭੂਸ਼ਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵਰ ਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕੈਕਈ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੈਕਈ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਵਰ ਦਿਤੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਣੀ ਹਾਂ। ਸੁਣੋ, ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਮੰਗ ਹੈ ਕਿ ਭਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰੋ। ਦੂਜਾ ਵਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਪੰਦਰਾਂ (ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ) ਸਾਲ ਲਈ ਦੰਡਕ ਅਰਨਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰੇ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ ਛਾਲ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ, ਵਣਵਾਸੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਭਰਤ ਅੱਜ ਤੋਂ ਰਾਜ ਕਰੇ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹੀ ਵਰ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਸੀ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਘੁਕੁਲ ਰਤਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਸੱਚੇ ਰਹੋ, ਰਾਜਾ ਧਿਰਾਜ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼, ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਆਚਾਰ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ।" ਕੈਕਈ ਦੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਦਸ਼ਰਥ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਕੀ ਇਹ ਸਭ ਸੁਪਨਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਹੈ?" ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਕੂਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਕੈਕਈ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹਦ ਪੀੜ੍ਹਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਬਾਘਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨੰਗੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠਿਆ, "ਕਠੋਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੈਕਈ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।