ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਂਕਦੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਆਂ। ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੁਬੜੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੋਟ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਕਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਮੰਥਰਾ, ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕਮਰ-ਕਮਾਨ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸtan ਗੋਲਾਈ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਰ ਨੂੰ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਸੁਧਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਲੰਮੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ; ਤੂੰ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮੰਥਰਾ, ਅਣਮੋਲ ਸੋਹਣਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾਵਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈਆਂ। ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਜੂਏ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਤੇ ਮੋੜੇ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆਨ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿਉਂਗੀ। ਜਦ ਭਰਤ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਰਾ ਸੋਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਾਂਗੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਏਂਗੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਮਲਾਂਗੀ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਸੁੰਦਰ ਤਿਲਕ ਲਗਾਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਹਣੇ ਬਣਵਾਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਤੁਰੇਂਗੀ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਗਾ, ਤੇਰੀ ਸੋਹਣਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰਾ ਚਾਲ-ਢਾਲ ਰਾਜਸੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਨਗੇ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬੜੀਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਚ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਆਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਮੰਥਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸੁੱਚੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਪੁਲ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੁਣ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਠ, ਕੁਝ ਭਲਾ ਕਰ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲੀਆਂ ਤੇ ਨਸੀਬ ਉੱਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੰਥਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋਧ-ਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਕੈਕੇਈ, ਹੁਣ ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਖ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ ਹਾਂ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਭਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਤਨਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ; ਜੇ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਥੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਫਿਰ ਮੰਥਰਾ ਨੇ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ, ਭਰਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਭਲੀਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦਿਆਂ, "ਜੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ, ਯਤਨ ਕਰ ਕਿ ਭਰਤ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਵੇ।" ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਚੁਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਝਿੜਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਯਮਲੋਕ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖੀਂ; ਜਾਂ, ਜਦ ਰਾਘਵ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਭਰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸੇਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਚੰਦਨ ਦੀ, ਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇਲ ਦੀ, ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ; ਜੇ ਰਾਘਵ ਇਥੋਂ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬਾਤਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਨੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਗਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਧੀਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧੇਰੇ ਵਾਲਾ ਆਕਾਸ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਛੁਪ ਗਏ ਹੋਣ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਚਕ, ਸੁਣੋ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਸਰਗ। ਜਦ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕੁਬੜੀ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਝਿੜਕ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਪਸਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਤੇ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਲੰਮਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਾਗ-ਕੰਯਾ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਉਸ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਵੇਗਾ; ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਮੰਥਰਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੰਥਰਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਰਾਣੀ, ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਨਿਰਣੈ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ, ਹੁਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਉਦਾਸ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਭੌਂਹਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਗਹਣੇ—ਜੋ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ—ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ-ਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਗੰਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਇਕ ਗੁੱਝੀ ਹੋਈ ਚੋਟੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਿੰਦ ਵਜੋਂ ਰਹਿਤ ਕਿੰਨਰੀ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਆਤਮ-ਸਯੰਮੀ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।