ਮੰਤਰਾ ਕਈਕਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਾਲ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਕਈਕਈ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਾ। ਮੰਤਰਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾ, ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉੱਠਾਏ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਤਦ ਤੂੰ ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੀਂ। ਪਹਿਲਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਵਾਸਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਭੇਜ, ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲ; ਦੂਜਾ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਮੰਗ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" "ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਾਰਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਜੜ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਏ ਰਾਣੀ, ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗ, ਰਾਮ ਦਾ ਵਨਵਾਸ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਜਦ ਰਾਮ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਨਾ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਭਾਰਤ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਤ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਇਹ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਮੰਤਰਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਈਕਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਮੰਤਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਸੁਝਾਅ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਹਿਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਂਦੀ। ਕੁਝ ਕੁਬੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀਆਂ, ਟੇਢੀਆਂ ਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ।" ਕਈਕਈ ਮੰਤਰਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰਤੀ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਕੌਂਅ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੇਟ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਨਮ੍ਰ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੂਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਨੈਹੀ, ਗੋਲ ਸਿਨੇ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਜੰਗਲੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਟੰਗਾਂ ਤੇ ਪੈਰ, ਤੇਰੇ ਮੋਹਕ ਵਸਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰਾ, ਵਧੀਆ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਭਰ ਅਸੁਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਦੂਕਲਾ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ।" "ਸਿਆਣਪ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੇ ਜਾਦੂਕਲਾ ਸਾਰੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਰਾਘਵ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚੋਲੀ ਲਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲੈ ਲਏਗੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸੋਨਾ ਲਾਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਜਵੇਹਰਾਤੀ ਟਿੱਕੀ ਪਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਬਣਵਾਉਣੇ ਨੇ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਤੁਰੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕੂ, ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਅਤੁੱਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਰਾਜਸੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰੇਗੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਲਣ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਬੜੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਕਰਦੀ ਆਈਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈਕਈ ਨੇ ਮੰਤਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਤ-ਸੁਤ ਸ਼ੁੱਧ ਸੈਂਜ ਤੇ ਪਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ। ਕਈਕਈ ਨੇ ਮੰਤਰਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਪਾਣੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪੁਲ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਉੱਠ, ਜੋ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਕਰ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ।" ਮੰਤਰਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੰਤਰਾ ਨਾਲ 'ਕੋਪ-ਭਵਨ' ਵਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਤਾਰ ਦਿਤੇ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੰਤਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਕਈਕਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਮੰਤਰਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਇਥੇ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਦ ਰਾਘਵ ਵਨ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਤਨਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ; ਜੇ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਮੰਤਰਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ—ਕਈਕਈ, ਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਮਦਦਗਾਰ ਤੇ ਕੁਝ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। "ਜੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁੱਖ ਸਹੋਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ, ਯਤਨ ਕਰ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ ਬਣੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰਾ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋਈ ਕਈਕਈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਨੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੰਤਰਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗੀ। "ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਯਮ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ; ਜਾਂ ਜਦ ਰਾਘਵ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਨ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਭਾਰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।" "ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵਿਛੌਣੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਨਾ ਚੰਦਨ, ਨਾ ਲਾਗ, ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਰਾਘਵ ਇੱਥੋਂ ਵਨ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਵੇ।