ਕਈਕਈ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨਥਰਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੀ ਰਹੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੂਦ ਪਏ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸਮਝ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕ਼ੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਾ। ਉਹ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗ ਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾ, ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਖੁਦ ਤੈਨੂੰ ਉਠਾਵੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ—ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ—ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਲਈ ਭੇਜ ਦੇ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਾਰਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਜੜ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਰਾਣੀ, ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗ—ਰਾਮ ਦਾ ਵਨਵਾਸ—ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜਦ ਰਾਮ ਵਨਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਭਾਰਤ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਿਭਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਨੀਤ ਤੋਂ ਰੋਕ, ਵਾਪਸ ਮੋੜ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਭਾਗ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਅਭਾਗ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮਨਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਈਕਈ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨਥਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਈਕਈ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਵੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਆਣਪ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਂਕਦੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਮੇਰੇ ਹਿੱਤ ਦੀ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੁਬੜੀਆਂ ਖੋਟੀਆਂ, ਵਕੜੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੁਕ ਗਈ ਕਮਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਛਾਤੀ ਤੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਉਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਤੇਰਾ ਠੰਢਾ ਪੇਟ, ਸੁੰਦਰ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਕਮਰ-ਕੂਲ੍ਹੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਗੋਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਹੈ—ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਮਨਥਰਾ; ਤੇਰੇ ਚਮਕਦੇ ਕੂਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਲੰਮੇ ਤੇ ਸੁਧਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੂੰ, ਮਨਥਰਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਸ਼ੰਭਰਾਸੁਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਦੂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ; ਤੇਰੀ ਕੁਬੜੀ, ਰਥ ਦੀ ਜੋਹ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਤੇ ਵਕੜੀ ਹੈ। ਸਿਆਣਪ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ ਤੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੁਬੜੀ 'ਤੇ ਸੋਨਾ ਲਗਾਵਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਟਿਕਲੀ ਬਣਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਬਣਵਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ; ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਤੁਰੇਗੀ। ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੋਹਣਾਪਨ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਨਗੇ। ਹੋਰ ਕੁਬੜੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈਕਈ ਨੇ ਮਨਥਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੱਚੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ 'ਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ, ਪੈ ਗਈ। ਕਈਕਈ ਨੇ ਮਨਥਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਪੁਲ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੁਣ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉੱਠ, ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ।" ਮਨਥਰਾ ਦੀ ਹੌਸਲਾ-ਅਫਜ਼ਾਈ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਭਾਗ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਨਥਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ-ਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਸ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਜ਼ੇਵਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਨਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਕਈਕਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਮਨਥਰਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਦ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਨਾ ਰਤਨਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਜੇ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਮਨਥਰਾ ਨੇ ਬੜੀ ਹੀ ਨਿਰਭੈਤਾ ਨਾਲ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਮਝਾਇਆ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਲਾਭਕਾਰੀ, ਕਦੇ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। "ਜੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਗੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਾਰਤ ਰਾਜਾ ਬਣੇ।" ਮਨਥਰਾ ਦੀਆਂ ਕਟਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਕਈਕਈ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਈ। "ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਾਂ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਸਿਧਾਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਂ, ਜਾਂ ਜਦ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਭਾਰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨਥਰਾ ਦੀ ਚਾਲਾਕੀ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੇਠ, ਕਈਕਈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।