ਮੰਥਰਾ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ, “ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਿਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਰੋਈ ਜਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਕੂਦ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਾਲ ਸਕਦੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਦਗੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਬਲ ਸਮਝ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਾ। ਜਿਹੜੇ ਦੋ ਵਰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿਵਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀ; ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗੀਂ। ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ—ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ—ਵਾਸਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਭੇਜਣ ਦਾ ਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਾਰਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਜੜ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਰਾਣੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਭਾਰਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੱਕਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ ਫਿਰ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿਸੇਕ ਤੋਂ ਰੋਕ, ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਭਾਗ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਅਭਾਗਾ ਬਣਨ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਹੰਢੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਂਕਦੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬੜੀਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੁਬੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਖੋਟੀਆਂ, ਚਾਲਾਕ ਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਿੱਤ ਮਾਣ। ਹੇਠਾਂ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਨਰਮ ਤੇ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਹਿਪ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਗੋਲ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚਾਨਣ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਨਿਰਮਲ ਹੈ—ਸਚਮੁੱਚ ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਮੰਥਰਾ; ਤੇਰੇ ਹਿਪ ਉੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਮਜਬੂਤ ਤੇ ਪੈਰ ਲੰਮੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ; ਤੂੰ ਮੋਹਕ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮੰਥਰਾ, ਬੜੀ ਲਾਜਵਾਬ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਕਲਾਾਂ ਸ਼ੰਭਰ ਅਸੁਰਪਤੀ ਕੋਲ ਸਨ—ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ। ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਰਥ ਦੇ ਜੂਏ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਤੇ ਵੱਕਰੀ ਹੈ। ਬੁੱਧੀ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੇ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਕਲਾਾਂ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਲੈ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਭਾਰਤ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸੇਕ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖ਼ਾਲਸ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸੇਕ ਕਰਾਂਗੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਮਲਵਾਂਗੀ; ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤਿਲਕ ਲਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ; ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਤੁਰੇਂਗੀ। ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰੇਂਗੀ, ਤੇਰੀਆਂ ਵਿਰੋਧਣੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਈਰਖਾ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਬੜੀਆਂ, ਪੂਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਕਰਦੀ ਆਈ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਮੰਥਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖਟ ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ। ਫਿਰ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੰਥਰਾ ਕਹਿੰਦੀ, “ਜਦ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਲ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ? ਉਠ, ਭਲਾ ਕਰ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਮੰਥਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਕੈਕੇਈ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਇੱਥੇ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਮਰ ਗਈ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਦ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾ ਰਤਨਾਂ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ; ਜੇ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸੇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਥੇ ਖਤਮ। ਫਿਰ ਮੰਥਰਾ, ਬੜੀ ਧਿੱਠਾਈ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਫਾਇਦੇ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। “ਜੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀ, ਯਤਨ ਕਰ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸੇਕ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੁਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਣੀ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗੀ।