ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੰਥਰਾ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਚਲਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਰਾਣੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹੁਣ, ਰਾਮ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਰੋਕੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜਣ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗੋ: ਪਹਿਲਾ, ਭਰਤ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸੇਕ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੂਜਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਭਰਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰੋਧ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਐਸਾ ਦਿਖਾਓ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ। ਉਥੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਮੈਲੀ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਕੇ ਬੈਠੋ। ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖੋ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰੋ—ਕੇਵਲ ਰੋਉਂਦੀ ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ, ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਆਪਣੀ ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਲਾਓ। ਉਹ ਦੋ ਵਰ ਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਓ, ਰਾਣੀ; ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਰਾਘਵ ਖੁਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਠਾਏ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਰਾਮ ਦਾ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਵਨਵਾਸ ਹੋਵੇ—ਨੌਂ ਅਤੇ ਪੰਜ—ਅਤੇ ਭਰਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੜ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗੋ—ਰਾਮ ਦਾ ਵਨਵਾਸ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਜਦ ਰਾਮ ਵਨਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਭਰਤ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਅੰਦਰੋਂ-ਬਾਹਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਦੀ ਥਾਂ ਦੁੱਖ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ; ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚੀ ਜਿਹੀ ਲੜਕੀ ਵਾਂਗ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਤੇ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿੱਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੁਬੜੀਆਂ ਬੁਰੀਆਂ, ਟੇੜੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀਆਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪਿੱਠ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕੰਵਲ ਵਾਂਗ ਵੱਕਰਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਨਰਮ ਤੇ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਹਿਪ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਗੋਲ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਹੈ—ਤੂੰ, ਮੰਥਰਾ, ਸਚਮੁੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਪੋਲਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਹਿਪ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ, ਮੰਥਰਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਜੁਕ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਤਿ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਦੂ ਕਲਾਵਾਂ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ। ਤੇਰਾ ਪਿੱਠ ਲੰਬਾ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਗਿਆਨ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੇ ਜਾਦੂ ਕਲਾਵਾਂ ਸਭ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਭਰਤ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਰਾਘਵ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਚਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਫਾਈਨ ਕੀਤਾ ਸੋਨਾ ਲਗਾਵਾਂਗੀ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸੋਨਾ ਮਲਾਂਗੀ; ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਟਿਕਲੀ ਲਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਬਣਵਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ; ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਤੁਰੇਂਗੀ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰੇਂਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਵੈਰੀਆਂ ਈਰਖਾ ਕਰਣਗੀਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਬੜੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਆਈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਮੰਥਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਪੁਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਠ, ਚੰਗਾ ਕਰ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੰਥਰਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋਧ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਕੈਕੇਈ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ...