ਮੰਥਰਾ ਨੇ ਕਹਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀਹ ਕਹਿਣੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਨਾ।" ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕਈ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ, ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਖਟਿਆ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੰਥਰਾ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਇਉਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਗਏ ਸਨ। ਕੈਕਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਡੰਡਕ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਵੈજયੰਤਮ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਛਲੀ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਭਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਜਾਦੂਈ ਔਖੜੀਆਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾਉਣ ਵਿਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਦਾਨਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਅਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਸਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਦਿਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਾਹੋ, ਇਹ ਵਰ ਮੰਗ ਸਕਦੀ ਹੋ।' ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਜਦ ਚਾਹਾਂਗੀ, ਉਹ ਵਰ ਲਵਾਂਗੀ,' ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵੱਸ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਰੋਕੋ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਵਾਓ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗੋ—ਭਰਤ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਵਨਵਾਸ। ਇਹੀ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਹੀ, ਰੋਸ-ਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਤੇ ਨਾਰਾਜ ਹੋ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ, ਮੈਲੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਨਾ ਵੇਖੋ, ਨਾ ਕੁਝ ਬੋਲੋ। ਜਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਰੋਣਾ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਨੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੀ ਹੋ—ਇਸ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲ ਵੇਖ ਸਕਦਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟਾਲ ਸਕਦਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਧੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਸੀਬ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਾ ਲਾਓ। ਉਹ ਦੋ ਵਰ, ਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਾਓ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ; ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਰਾਘਵ (ਰਾਮ) ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਰਾਮ ਦਾ ਵਨਵਾਸ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ—ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ—ਲਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹੀ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜਦ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜੜਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਹੇ ਰਾਣੀ, ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗੋ—ਰਾਮ ਦਾ ਵਨਵਾਸ। ਇਉਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਜਦ ਰਾਮ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਭਰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਹਿਤ। ਜਦ ਤਕ ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਯਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਰੋਕੋ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸੁਝਾਈ ਹੋਈ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਿਪਤਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕਈ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਾਏ ਹੋਏ, ਮੰਥਰਾ ਵਲ ਮੁੜੀ। ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਕੈਕਈ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਦਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਕੈਕਈ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬੜੀਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਤੇ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੰਨਤ ਕਦੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਕੁਬੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦੀ, ਵਕਰੀ ਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਨਿਹਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਸੀਨਾ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਕੰਧਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮੰਥਰਾ, ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿੰਮੀ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ ਨਮ੍ਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕਮਰ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਸੁੰਦਰ ਗੋਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ—ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਮੰਥਰਾ; ਤੇਰੀ ਕਮਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕੰਘਣੀ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਲੰਬੇ ਤੇ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾਵਾਂ ਸ਼ੰਭਰ ਦੇ ਕੋਲ ਸਨ— ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ। ਤੇਰਾ ਪਿੱਠ, ਜੋ ਰਥ ਦੇ ਜੁਆ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਤੇ ਵਕਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਬੁੱਧੀ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਸਮਝ, ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾਵਾਂ—all ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਕੁਬੜੀ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇਣੀ ਹਾਂ।