ਮੰਥਰਾ, ਜਿਹੜੀ ਸਦਾ ਰਾਮ ਦੀ ਨੁਕਸਾਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੁਣ ਸੋਚ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ ਕਿ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ।" ਰਾਣੀ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮੰਥਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, "ਕੈਕੇਈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਤੇ ਵੇਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੇਵਲ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਾਰਤ ਹੀ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰੇ। ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਜਾਂ ਜੇ ਕਰਦੀ ਵੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਲੁਕਾਉਂਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ; ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹੀ ਕਰੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਠੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ ਬੋਲੀ। ਮੰਥਰਾ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਦਸ਼ਰਥ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੱਦਦ ਕਰਨ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਦੰਡਕ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਵਿਜਯੰਤਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਛੀ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਏ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਸ਼ੰਭਰ, ਜੋ ਸੌ ਜਾਦੂਈ ਮਾਇਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਾ ਹਰਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਵੱਡੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਅਸੁਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਜ਼ਖਮੀ ਜਾਂ ਸੋ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ। ਉਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਬਾਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣ ਗਏ। ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦੋਂ ਚਾਹੇਂ, ਮੰਗ ਲੈਣਾ।' ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਜਦ ਚਾਹਾਂਗੀ, ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ,' ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਹਾਨ ਪਤੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖੀ। ਹੁਣ ਰਾਮ ਦੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਰੋਕ, ਤੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਵਾ। ਹੁਣ, ਦੋ ਵਰ ਮੰਗ: ਭਾਰਤ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਵਨਵਾਸ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਵਣ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਅੱਜ, ਤੂੰ ਰੋਸਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਬਣ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲੈ। ਨਾ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰ। ਜਦ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਲੋੜ ਕੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਰੋ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਕੂਦ ਪਵੇਗਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਦ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੇਂ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੀ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮਝ। ਦਸ਼ਰਥ ਤੈਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣੇ ਦੇਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਨਾ ਲਾ। ਉਹ ਦੋ ਵਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਵਾ; ਉਹ ਵਚਨ ਟੁੱਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਰਾਮ ਖੁਦ ਤੈਨੂੰ ਉਠਾਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇ—ਇਹੀ ਮੰਗ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਪੂਰਾ ਜਮ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਣੀ, ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗ—ਰਾਮ ਦਾ ਵਨਵਾਸ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਜਦ ਰਾਮ ਵਨਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਏਗਾ, ਉਹ ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਰੋਕ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੰਨ ਬੈਠੀ ਹੈਂ।" ਮੰਥਰਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੰਥਰਾ, ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਨਜਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਬੜਵਾਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਦੀ। ਕੁਝ ਕੁਬੜਵਾਲੀਆਂ ਖੋਟੀਆਂ, ਕੁਟਿਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀਆਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਕੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਉਚੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੂਲ੍ਹੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਗੋਲ ਤੇ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਮੰਥਰਾ। ਤੇਰੇ ਕੂਲ੍ਹੇ ਗੁੱਥੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕੰਧੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਥਰਾ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਲਈ ਰਾਜ ਮੰਗਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਲਈ।