ਮੰਥਰਾ ਨੇ ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਰਾਣੀ ਜੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ; ਜੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਗਡ਼ਬੜ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗੁਣੀ ਹੋਣ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਤ, ਰਾਜ ਸੁਖਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਨਾਥ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਪੱਖ ਵਧਾਇਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇਂ। ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਮਾਮੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ; ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਭਾਰਤ ਕਰਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖਤਰੇ ਕਰਕੇ ਡਰੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੇਗਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਰਾਤਾ-ਭਾਵਨਾ ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਰਗੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਉੱਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵੀ। ਜੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਸੁਖੀ ਰਹੇਗਾ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਰਾਮ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ? ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਦਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗੀ? ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਭਾਰਤ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਚ ਕਿ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਲੈ ਲੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਲਈ ਜ਼ਵਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੰਥਰਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਈਕੇਈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੀ। ਹੁਣ ਸੋਚ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।" ਮੰਥਰਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਟ ਸੋਚਦੀ ਸੀ, ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਰਾਜ ਪਾਵੇ। ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਤੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਲੁਕਾ ਰਹੀ ਹੈ? ਜੇ ਤੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਉਹੀ ਕਰੀਂ।" ਮੰਥਰਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਈਕੇਈ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਨੇ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਉਠੀ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਮੰਥਰਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, "ਕਈਕਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਦੰਡਕ ਦੇਸ਼, ਵੈજયੰਤਮ ਨਗਰੀ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਛਲੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਮਾਇਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਾ ਹਾਰੇ ਸੀ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਖਮੀ ਅਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦ ਚਾਹੇ ਮੰਗ ਲੈ।' ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਜਦ ਚਾਹਾਂਗੀ, ਲੈ ਲਵਾਂਗੀ।' ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਪਤੀ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰੱਖੀ। ਹੁਣ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਰੋਕ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਕਰਾ ਦੇ। ਦੋ ਵਰ ਮੰਗ: ਭਾਰਤ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਵਨਵਾਸ। ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਮ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਅੱਜ, ਤੂੰ ਰੁੱਸਣ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੈਲੀ ਚਾਦਰ ਪਾ ਕੇ ਲੁਕ ਜਾ। ਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖੀਂ, ਨਾਂ ਗੱਲ ਕਰੀਂ; ਜਦ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਰੋਦੀ ਰਹੀਂ ਪਰ ਕੁਝ ਨਾਂ ਬੋਲੀਂ।