ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲਈ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਘਰੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਹਾਹਟ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪੂਰੀ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਮਾਰਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ੋਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਨ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੇ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਲੋਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਉਵੇਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਮਹੋਤਸਵ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਗੁਰੂ ਭੀੜ-ਭਾੜ ਵਾਲੇ ਰਾਜਮਾਰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੱਦੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਨ, ਉੱਠ ਕੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਿਲ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਇੰਝ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਪਾਤਰ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਬਚਤ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਹਰ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਜਾਗ ਪਏ ਅਤੇ ਘਰ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ। ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਚਾਰਣਾਂ, ਵੰਸ਼ਾਵਲਿਕਾਂ ਅਤੇ ਸੂਤ ਮਾਗਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬੈਠੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਤ-ਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ, ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰਾਵਲੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਵੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਮੰਦਰਾਂ, ਚੌਕਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਮੱਥਿਆਂ ਅਤੇ ਛੱਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਵਪਾਰੀ ਦੁਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ-ਭਵਨਾਂ ਅਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਬੈਨਰ ਲਹਿਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਭਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਘਰਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੇਡਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਮਾਰਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਅਜੇ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹਰ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇੰਝ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਨਿਵਾਸੀ ਰਾਮ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਲੋਕ ਗੁੱਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੌਕਾਂ ਅਤੇ ਸਭਾ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੇਣਗੇ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਸੀਂ ਸਭ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਰਾਘਵ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇਖਾਂਗੇ।" ਜਦ ਨਾਗਰਿਕ ਇੰਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜੋ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।