ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਲੋਕ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਸਨ। ਮਰਦ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਕਾਂਟੇ, ਬਿਨਾਂ ਮੋਤੀ, ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮਿਕ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਾਸਮਝ, ਝੂਠਾ, ਜਾਂ ਅਕਲਮੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਫਰਤ, ਦੁੱਖ, ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਭ ਲੋਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉੱਚੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨੀ, ਸਹਾਸਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਸਨ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਨਾਤੀ-ਨਾਤਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਸਨ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਰੱਖਿਤ ਸੀ, ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਰਾਜਾ ਮਨੂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੰਰੱਖਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਤ੍ਯਨਾਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਕਾਮਬੋਜ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਬਿੰਦਿਆ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘਰ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਚੌਕਸੀ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਅੱਠ ਮੰਤਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਾਜਕਾਰੀ ਫਰਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜਯੰਤ, ਵਿਜਯ, ਸੁਰਾਅਸ਼ਟਰ, ਰਾਸ਼ਟਰਵਰਧਨ, ਅਕੋਪ, ਧਰਮਪਾਲ, ਅਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਸਨ, ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਦੋ ਮੁਖ ਪ੍ਰੀਤੀਆਂ ਸਨ: ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਸੱਚੇ, ਨੈਤਿਕ, ਅਤੇ ਸਮਰੱਥ ਸਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਭੁਤ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।