ਅਯੋਧਿਆ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ नगਰੀ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਲਾਲਚੀ, ਸੰਕੁਚਿਤ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮਕ, ਸੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਖ਼ੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਤੇ ਚਲਣ-ਚਰਿਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁੱਧ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਸਜਾਏ ਨਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਮਲਿਨ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਯਗ ਆਦਿ ਦੀ ਉਦੇਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰੇ, ਕੋਈ ਕੰਜੂਸ, ਚੋਰ, ਬਦਚਲਣ ਜਾਂ ਜਾਤੀ-ਮਿਲਾਵਟ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਅਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰਣ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਰੱਖਦੇ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਾਸਤਿਕ, ਝੂਠਾ, ਅਗਿਆਨ, ਈਰਖਿਆਲੂ, ਅਸਮਰਥ ਜਾਂ ਮੂੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ, ਦਾਨੀ, ਧਨਵਾਨ, ਮਨ-ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਲਕੜੀ ਜਾਂ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੇ। ਉੱਚ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਤਜ, ਦਾਨੀ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਲੋਕ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਬੱਧ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਵੈਸ਼ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਤੀ ਦੀਆਂ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਉੱਚ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਨਿਪੁੰਨ, ਦਯਾਲੂ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਥਕਦੇ, ਆਪਣੇ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਾਮਬੋਜ ਤੇ ਬਾਹਲੀਕ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਉਤਮ ਘੋੜਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਦਰਿਆਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਵਿਂਧਿਆ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਵਸਦੇ। ਇੱਥੇ ਐਰਾਵਤ ਅਤੇ ਮਹਾਪਦਮ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਅੰਜਨਾ ਅਤੇ ਵਾਮਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਭਦ੍ਰ, ਮੰਦਰ, ਮ੍ਰਿਗ, ਭਦ੍ਰਮੰਦਰ, ਭਦ੍ਰਮ੍ਰਿਗ, ਮ੍ਰਿਗਮੰਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ — ਜਿਸਨੂੰ ਸਤ੍ਯਨਾਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ — ਦੋ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵੱਸਦੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਜ ਕਰਦੇ। ਅਯੋਧਿਆ, ਸਤ੍ਯਨਾਮਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਕਿਵਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਮਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜਾ — ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ — ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਸਿਤ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਦਾ ਰਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਾਵ-ਭਾਵ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਬੱਧ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਠ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਾਜਕਾਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ: ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜਯੰਤਾ, ਵਿਜਯਾ, ਸੁਰਾਟ੍ਰ, ਰਾਟ੍ਰਵਰਧਨ, ਅਕੋਪ, ਧਰਮਪਾਲ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ — ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ; ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵੀ ਸੀ: ਸੁਯਜ्ञ, ਜਾਬਾਲੀ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਗੌਤਮ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਅਤੇ ਕਾਟਯਾਯਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਵਿਦਵਾਨ, ਸੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਲਜਵਾਨ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਉਰਜਾ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਲਾਭ ਲਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਪਰਾਏ, ਕੀਤੇ, ਹੋ ਰਹੇ ਜਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ, ਗੁਪਤ ਰਾਜ — ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚਲਣ-ਚਰਿਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਖੇ ਹੋਏ, ਜਰੂਰੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਰਾਜਸੰਪਤੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਫੌਜ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਰਾਜ-ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੜੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਇਕ-ਚਿੱਤ, ਪਰਖਣ ਵਾਲੇ; ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ। ਸਭ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਅਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ। ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੋਈ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਸਹਯੋਗ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤਿ ਵਾਸਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨ। ਉਹ ਰਾਜ-ਰਹੱਸ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੂਖਮ ਤਰਕ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਧੁਰ ਬੋਲਦੇ, ਅਤੇ ਨੀਤੀ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਰਾਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਧਰਮ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਿਦਿਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਰਹੀ।