ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਰਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਵੰਡੇ। ਉਹ, ਉੱਤਮ ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਵਿਭਵਸ਼ਾਲੀ ਘਰ ਵੱਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੇਹੋ ਜੇਹਾ ਮਹਾਨ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਰਣੈ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸ਼ਯਾ ਦਿਵਸ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ।" ਦਰਵਾਜ਼ੇ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਆਈ। ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।" ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਰਾਮ, ਮੈਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਾਂ, ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੌਂ sacrifiਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ।" "ਅੱਜ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਦਾਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਸੁਖ ਵੀ ਭੋਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।" "ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤੇਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਹਿਣਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰ।" "ਅੱਜ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਹੇ ਰਾਮ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਧੂਮ-ਪਿੰਡੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਤਾਰਾ ਬੇਰਹਿਮ ਗ੍ਰਹਾਂ - ਸੂਰਜ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਰਾਹੂ - ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਐਸੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਆਫ਼ਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਾਕਈ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ, ਚੰਦ ਪੁਸ਼ਯਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰਵਾਸ਼ਾੜ੍ਹਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਣਗੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪੁਸ਼ਯਾ ਦਿਨ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਤਾਪਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।" "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰ।" "ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਚੌਕਸ, ਅੱਜ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਐਸੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਵਧੀਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਭਰਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ।" "ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਭਰਤ ਸਦਾ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਵਿਰਤਿ ਹੈ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਨਿਆਈ, ਦਯਾਲੂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤ੍ਰਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਘਵ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਲਿਨਨ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਆ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਵੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੌਸਲਿਆ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਸਮਿਤ੍ਰਾ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਤਹਿਤ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਯੁਵਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਵ੍ਰਤ-ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਰਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।