ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਸਥਾਨ ਸਨ, ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਲੋਕ ਵੱਖਰੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਪੱਟੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬਹਾਦਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਹੋਰ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।" ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਮਨਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਲੈ ਆਇਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਆਇਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਆਰਯ, ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ-ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਲੋਕ—all ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਧਰਵ ਰਾਜੇ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਬਲ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਤੇ ਚੰਨਣ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ, ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬੜਾ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਉੱਚ ਕੁਲ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮੋਹ ਲੈਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਰੋ-ਤਾਜ਼ਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੇ ਰਥ ਵਿਚੋਂ ਰਘੁਕੁਲ ਰਤਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਤਾਰਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚੱਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਉਸ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਰਾਮ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸਦੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਹਣਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਰਤਨ ਰਾਮ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਭ ਸਭਾ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁਖ ਰਾਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੋਗ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਰਾਮ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣ ਪਾਵੇਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਚੋਣ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਗੁਣਵਾਨ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈਂ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਮਰਤਾ ਰੱਖੀਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖੀਂ। ਕਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ, ਦੋਵਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾ ਤੱਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਚੈ ਕਰ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਇੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰੱਖ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕੌਸਲਿਆ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਕੌਸਲਿਆ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਰਤਨ ਰਾਮ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਜੂਮ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਨਾਗਰਿਕ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਐਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸਚੈ ਰਾਜਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਕੱਲ੍ਹ ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਰਾਮ, ਯੁਵਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥਵਾਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, "ਰਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਲਿਆ ਆ।" ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿੰਤਾ ਆਈ। ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਉਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੋ ਜਾਂ ਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।