ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਫ਼ਾ ਅਤੇ ਆਸਨ ਲਗਾਏ ਗਏ। ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲਗਾਏ ਗਏ, ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੇ ਅਤੇ ਰਾਜਦਰਬਾਰ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਪਹਿਨਾਏ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ-ਦਰਵਿਆ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀ ਦੂਜੀ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ-ਅਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਸਜਜਤ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਹੋਰ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਲਿਆ।” ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਲਿਆਇਆ। ਰਾਮ, ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਤਰ, ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਆਰ੍ਯ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਿਲ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਰਾਮ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਉੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਰੋ-ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰਿਆ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਦ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ; ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਆਈ। ਰਾਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਿਲ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਉਹ ਸਭਾ ਰਾਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਸ਼ੁੱਧ ਦਰਪਣ 'ਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੈਖਣ ਵਾਂਗ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਿਆ; ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—“ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੋਗ, ਤੇ ਯੋਗ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਰਾਮ, ਗੁਣਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ।” “ਇਸ ਲਈ, ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਚ, ਤੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣ। ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੇ ਚੋਣ ਵਾਂਗ, ਸਦਾਚਾਰੀ ਹੈਂ। ਪਰ, ਬੇਟਾ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਸਲਾਹ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ—ਸਦਾ ਨਿਮਰਤਾ ਰੱਖ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖ। ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਛੱਡ ਦੇ; ਨਿੱਜੀ ਤੇ ਜਨਤਾ 'ਚ ਸਦਾਚਾਰ ਰੱਖ।” “ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਕਰ; ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਘਰ ਭਰ ਲੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਸਮਰਪਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਬੇਟਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰੱਖ ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।” ਰਾਮ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਗਏ। ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਹਵੈਲੀ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਗਰਿਕ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਹ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਚੌਥਾ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ; ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ-ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। “ਕੱਲ੍ਹ ਪੁਸ਼ਯਾ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣੇਗਾ,” ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਹਵੈਲੀ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ।” ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।