ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦੋਬਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਛੇ ਸ਼ਾਖਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਜਨ ਸਨ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਅਮੀਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਾਈਆਂ, ਘੋੜੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕੰਜੂਸ, ਕ੍ਰੂਰ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਰਮੀ, ਸੁਚੱਜੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਮਿਜਾਜ਼ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਹਰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਂਤੀਆਂ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੁੰਡੇ, ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਾਫ਼ ਸੁਆਦ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਅਥੇਇਸਟ, ਝੂਠਾ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਭ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਰਾਜ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਮਾਨਵਤਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਮਨੁ ਦੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸੇਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਹੇਠ ਥਾਂ ਕੈਦ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਅਠ ਮੰਤਰੀ ਸਨ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜਯੰਤ, ਵਿਜਯ, ਸੁਰਾਸ਼ਟਰ, ਰਾਜਤਵਰਧਨ, ਅਕੋਪ, ਧਰਮਪਾਲ ਅਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸਨ। ਇਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੰਡਿਤ ਵੀ ਸਨ: ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਥ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਸਦਾ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਰਾਜ ਦੇ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਬਣ ਗਈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।