ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਨਾ ਚਿਰ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਇੱਥੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਖਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।" ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੰਨ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਹੁਣ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਤੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੀਉਣ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਕਦੇ ਨਾ ਤੋੜੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ।" ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ pavittar ਕਥਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈੰਦਾ, ਦੁਵਿਵਿਦਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਆਉਣ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੋ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰੀਛਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਲੇ ਜਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਤ ਬੀਤਣ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਅੱਗ ਦੀ ਯਜਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾ ਵਾਜਪੇਯ ਛਤਰੀ ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ।" ਤਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਮਹਾਪ੍ਰਾਸਥਾਨਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਚਤ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸ਼੍ਰੀ ਠਾਠਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਹ੍ਰੀ ਸੀ; ਤੇ ਅੱਗੇ ਨਿਰਣੈ ਖੜਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਣੁਸ਼, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਵੇਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਮ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਨਾਦ—ਇਹ ਸਭ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬਜ਼ੁਰਗ, ਬੱਚੇ, ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਕ—all ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ। ਭਰਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਲੋਕ, ਅੱਗ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਕੁਤਸਥ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਮੰਤਰੀ, ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ—all ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਨਾਗਰਿਕ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਮਰਦ, ਔਰਤਾਂ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਵਾਹਨ—all ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਦ ਕਰਦੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਪਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਲਾਜ਼ਤ, ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਭ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸੀ, ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਜੋ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ। ਰੀਛ, ਵਾਨਰ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਨਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—even ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੇ ਸਵਰਗਾਰੋਹਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਜੋ ਵੀ ਸਥਾਵਰ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਲੈਂਦਾ। ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੀ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ; ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਨੌਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਦੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹੁੰਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਆਸਮਾਨ ਦੇਵੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।